1
00:00:15,680 --> 00:00:23,000
Ziwei Abbey
ဒီ Daoist ဘုရားကျောင်း၊
Great Qin တည်ထောင်ပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာကျော် သမိုင်းကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သည်။

2
00:00:23,000 --> 00:00:29,360
Heng တောင်ထဲကို နက်ရှိုင်းစွာ စွန့်စားပြီး elm သစ်တောကို ရောက်ပါတယ်။
အဲဒီထဲကို ဝင်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ် တက်လာတဲ့ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေတယ်။

3
00:00:29,360 --> 00:00:33,910
မတ်စောက်သော တောင်လျှိုမြောင်များကို ဖြတ်လျှောက်ခြင်း၊
နာရီအတော်ကြာပြီးနောက် တိမ်ပင်လယ်ကြားတွင် လွင့်မျောနေသည်။

4
00:00:33,910 --> 00:00:36,880
မင်းမသေနိုင်တဲ့ အငွေ့တွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ Elm သစ်တောရဲ့ အဆုံးကို မင်းရောက်ပြီ၊

5
00:00:36,880 --> 00:00:39,710
ပြီးတော့ တောင်စောင်းမှာ ဆောက်ထားတဲ့ Ziwei Abbey ကို အဲဒီနေရာမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။

6
00:00:39,710 --> 00:00:43,580
ငါ Han Qi ဟာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဒီကျောင်းမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။

7
00:00:43,580 --> 00:00:47,320
အချိန်တွေ ရွေ့လျား၊ နေနဲ့ လဟာ လွန်းပျံယာဉ်လိုပါပဲ — မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာသွားတယ်။

8
00:00:47,850 --> 00:00:51,370
Han Qi: Aah~ ဒီကျောင်းက အရမ်းပျင်းတယ်။

9
00:00:51,370 --> 00:00:56,930
Han Qi- နေ့တိုင်း ပျိုးထောင်တယ်၊ ပြုစုပျိုးထောင်တယ်၊ ဒါတောင် ငါ့ရဲ့ စိုက်ပျိုးမှုက ဘယ်တော့မှ တိုးတက်မလာဘူး

10
00:00:56,930 --> 00:01:02,820
Han Qi : ဒီနှုန်းနဲ့ ကြုံလှီတဲ့ အပြေးလေးနှစ်ကောင်ကြောင့် ငါ လွန်သွားလိမ့်မယ်။

11
00:01:02,820 --> 00:01:07,820
Han Qi : အင်း၊ ဒါပေမယ့် နေပူထဲမှာ လှဲလျောင်းနေရတာက တော်တော်သက်သာတယ်။

12
00:01:07,820 --> 00:01:13,640
Han Qi : တိမ်တွေ လွင့်နေတာကို ကြည့်ပြီး၊
တောထဲရှိ ကျေးငှက်သံများကို နားထောင်ခြင်း - အံ့ဩစရာ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အံ့သြစရာ

13
00:01:13,640 --> 00:01:23,670
Han Qi: ♪～ ဟမ် ဟမ် ဟမ်～♪～ la-di-la-di-la…

14
00:01:23,670 --> 00:01:36,090
Han Qi : အခိုက်အတန့် ခံစားချက် ၊ အခိုက်အတန့် ကောင်းကင်ကြီး — နည်းနည်း မသေနိုင်တဲ့ အနေ အထား ပေါ့နော် ~ ဟမ် ဟမ် ဟမ် ♪

15
00:01:36,090 --> 00:01:45,450
Han Qi: ♪ La la la～ ♪ Ah~ ငါ့ဇနီး~~ Wang Baochuan~

16
00:01:45,450 --> 00:01:51,860
Han Qi: ♪ သနားစရာ ၊ အေးတဲ့ မီးဖိုထဲမှာ နိုးနိုးကြားကြား နေနေရလို့ ~ မင်း တစ်ယောက်တည်း တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေလို့ ♪

17
00:01:51,860 --> 00:01:57,880
Pei Zhaoji: Qi'er~ Qi'er~

18
00:01:57,880 --> 00:02:06,450
Pei Zhaoji : Qi'er ၊ ဒီမှာ ပုန်းနေ - မင်းက လျှော့ဖို့ မကြိုးစားဘူးလား ?

19
00:02:07,150 --> 00:02:12,070
ငါ့သီချင်းကို ဖြတ်တဲ့သူက မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတဲ့ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်တဲ့ အရိပ်အမြွက်နဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတယ်၊

20
00:02:12,070 --> 00:02:17,490
ထိုမျက်နှာသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး “ peerless ” ဟူသော စကားလုံးဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေပါသည်။

21
00:02:17,510 --> 00:02:20,530
အမျိုးသမီးသည် မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူနှင့်လိုက်ဖက်သော Daoist ၀တ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။

22
00:02:20,530 --> 00:02:26,370
သူမ၏ရုပ်သွင် - ရှေ့တွင်အပြည့်၊ နောက်သို့ကွေးသည် - အထည်ကိုတင်းကျပ်စွာဆန့်သည်။
ကျော့ရှင်းပြီး ချစ်စဖွယ် ရင်သားနှစ်ချောင်းလုံး ပြန့်ကျဲနေသည်။

23
00:02:26,370 --> 00:02:36,260
Pei Zhaoji: Qi'er နင်ငါ့ကိုမကြားဘူးလား။ မင်းအဲဒီမှာ ဘာအတွက် မှိန်းနေသေးတာလဲ။

24
00:02:36,260 --> 00:02:42,080
Han Qi : ဟဲ ဟဲ ဟဲ ~ မေမေ၊ မင်းကို ဘာခေါ်လာတာလဲ။ အဲဒီ ပုညှက်တဲ့ အပြေးနှစ်ကောင်စလုံး ပြန်သွားပြီလား။

25
00:02:42,550 --> 00:02:48,520
Pei Zhaoji: ဟား~~~~ မင်းက~ သူတို့ က မင်းရဲ့ အငယ်တန်း ညီအကို နှစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းရဲ့ လျှာကို သတိနဲ့။

26
00:02:48,520 --> 00:02:51,740
Pei Zhaoji : Huan Yu နှင့် Huan Chong နှစ်ယောက်စလုံး ယနေ့ Xuanzhao နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီ

27
00:02:51,740 --> 00:02:59,380
Pei Zhaoji - မင်းရဲ့နေ့စဉ် စိုက်ပျိုးမှုကို အချိန်မီ မပြီးမြောက်ဖို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ၊
ဖောင်ဒေးရှင်း တည်ထောင်ရေး အဆင့်တွင် ထာဝရ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

28
00:02:59,380 --> 00:03:08,430
Pei Zhaoji : မင်းအမေက Luojing ကို သိပ်မကြာခင်မှာ ခရီးထွက်တဲ့အခါ၊
ဒီ Ziwei Abbey ကို ဘယ်လို သိမ်းပိုက်နိုင်မလဲ။

29
00:03:09,970 --> 00:03:14,750
Han Qi: ဟဲ ဟဲ ဟဲ~

30
00:03:14,750 --> 00:03:18,920
ဒီအကြောင်းအရာက ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ။ မိခင်၏အမည်မှာ Pei ဖြစ်ပြီး သူမ၏အမည်မှာ Zhaoji ဖြစ်သည်။

31
00:03:18,920 --> 00:03:23,410
ဖေဖေ အသက်ရှင်နေသေးချိန်မှာ အမေရဲ့ Daoist ခေါင်းစဉ်က 【Lady Xueji】

32
00:03:23,410 --> 00:03:26,400
လူ့ဂိုဏ်း၏အကြီးအကဲနှင့် ဤ Ziwei Abbey ၏သခင်ဖြစ်သည်။

33
00:03:26,400 --> 00:03:32,300
လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်ကိုးနှစ်က သူမသည် အဖေ့ကို ဆုံတွေ့ခဲ့သည် — 【The Lone Blade of the Desert】 Han Shaogong၊
ထို့နောက် Pengcheng ၏မင်းသားရာထူးကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

34
00:03:32,300 --> 00:03:36,140
စစ်ပွဲ၏ ကမောက်ကမများကြားတွင် နှစ်ယောက်သား တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ ဖေဖေက သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း လဲကျ၊

35
00:03:36,140 --> 00:03:39,490
အခွင့်အလမ်းများစွာနဲ့ ကြုံဆုံလာရင်း အမေ့ကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ချစ်လာခဲ့တယ်။

36
00:03:39,490 --> 00:03:45,830
ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်တို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ဖယ်ထားကာ ပျော်ရွှင်စွာ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။
နောက်နှစ်မှာ အမေက ဟန်တောင်ခြေမှာ မွေးတယ်။

37
00:03:45,830 --> 00:03:49,830
ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ ကျွန်တော် ငါးနှစ်သားတုန်းက ဟူလူမျိုးတွေရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ကျူးကျော်လာတဲ့အတွက်၊

38
00:03:49,830 --> 00:03:53,620
သူ့ဓားကို ကိုင်ပြီး အဝေးက နယ်စပ်အတွက် မြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တင်၊
အဲဒီ့အချိန်ကစပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။

39
00:03:53,620 --> 00:03:57,460
အဖေ့ကို ထပ်ပြီးပြောလာချိန်မှာတော့ အဖြူရောင် ၀တ်စုံနဲ့ အမေ့ကို ရောက်နေပါပြီ။

40
00:03:57,460 --> 00:04:02,980
သူမ၏မျက်နှာသည် တည်ကြည်သော၊
Heng တောင်ခြေရင်း တောင်ခြေရှိ အုတ်ဂူတစ်ခုရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

41
00:04:03,160 --> 00:04:07,630
Han Qi : ဟဲ ဟဲ … မင်းရဲ့သားက အစွမ်းကုန်ကြိုးစားလိမ့်မယ် …

42
00:04:07,630 --> 00:04:11,950
ငါ စိုက် ပျိုးရေးမှာ အလုပ်မကြိုးစားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တော့ ငါက အဲဒါကို စိတ်မဝင်စားဘူး။

43
00:04:11,950 --> 00:04:18,050
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဓားတွေ၊ လှံတွေနဲ့ တုတ်တွေကို ပိုကြိုက်တယ်။
ငယ်စဉ်ကတည်း က ဓားရှည်နည်းစနစ်ကောင်းများကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

44
00:04:18,050 --> 00:04:20,310
အဖေ့ရဲ့သွေးကို အမွေဆက်ခံခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

45
00:04:20,310 --> 00:04:24,210
တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးခဲ့တဲ့ ဒီဖခင်အပေါ် အထင်ကြီးလောက်စရာ မရှိပါဘူး။

46
00:04:24,210 --> 00:04:29,380
【Lone Blade of the Desert】 ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတည်းနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။
Great Qin ၏ ဘာသာရပ်တိုင်းကို ဂုဏ်ပြုသီဆိုရန်

47
00:04:29,380 --> 00:04:31,600
Pengcheng Han Shaogong ၏မင်းသား၊ လူတစ်ရာနှင့်ဆန့်ကျင်သည်။

48
00:04:31,600 --> 00:04:36,100
Great Qin ၏ ဆုတ်ခွာမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတွင် အသေခံ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်— ထိုသူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များ

49
00:04:36,100 --> 00:04:38,840
တောင်ပေါ်မှ မြို့သူမြို့သားများ၏ ပါးစပ်မှသာ သင်ယူခဲ့သည်။

50
00:04:38,840 --> 00:04:42,920
ဒါပေမယ့် အဖေ့ရဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ အတိတ်ကို အမေက တစ်ခါမှ မမွေးခဲ့ဖူးဘူး။

51
00:04:42,920 --> 00:04:46,310
တခါက ကျနော် သွားမေးတော့ သူ့ဆီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းတယ်။

52
00:04:46,310 --> 00:04:52,000
အချိန်တန်တော့ ခမည်းတော် ကွယ်လွန်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ဆရာတော်ကြီး မိန့်ကြားတော့မှ မကြားရတော့ပါဘူး။

53
00:04:52,780 --> 00:05:00,300
Pei Zhaoji: ဟား~~~ မနက်ဖြန် စိုက်ပျိုးမှု - ထပ်ပြီး မလျှော့ပါနဲ့

54
00:05:00,540 --> 00:05:07,530
အမေက ကျွန်မရဲ့ ပျင်းရိမှုကို ကြာရှည်စွာ အသုံးချနေပုံပဲ။
သက်ပြင်းတိုတိုနဲ့ သူ့လက်စွပ်ကို လှန်လိုက်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ဟိုမှာရပ်ထားခဲ့တယ်။

55
00:05:07,530 --> 00:05:09,760
အမေ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး

56
00:05:09,760 --> 00:05:15,480
ငါ့နှာခေါင်းမှာ ဇီးသီးပွင့်ရနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်၊
ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ရနံ့နှင့် ရောနှောထားသည်။

57
00:05:15,480 --> 00:05:18,970
ငါ့နှာခေါင်းတွေ တဖျပ်ဖျပ်တုန်သွားတယ်။ ငါ့ရင်ထဲမှာ မီးနဲ့တူတဲ့ အပူတွေကို အမြဲခံစားခဲ့ရတယ်။

58
00:05:19,470 --> 00:05:25,780
ငါ့အခန်းထဲပြန်ရောက်တော့ အခြေခံကျမ်းချက်တွေနဲ့ နည်းစနစ်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ လှန်ကြည့်မိတယ်၊
ဒီယုတ်ညံ့တဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်း တည်ထောင်ရေး အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်လို့ တွေးထားတယ်။

59
00:05:25,780 --> 00:05:29,930
ဟွမ်ချုံနှင့် ဟွမ်ယု၊ လှီလှီအပြေးလေးနှစ်ကောင်က ကျွန်တော့်ကို ရယ်မောခွင့်မပြုနိုင်။ ဒါပေမယ့် ခေတ်ကာလကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။

60
00:05:29,930 --> 00:05:32,900
အမေ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းကိုယ်ထည်ကလွဲလို့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ ပြည့်နှက်နေတယ်။

61
00:05:32,900 --> 00:05:36,600
မေမေက ဘယ်အချိန်က စပြီး ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဝတ်လာတာလဲ။

62
00:05:36,600 --> 00:05:41,890
စိတ်တွေဝေဝါးနေတဲ့အချိန်တိုင်း ဖြစ်ချင်တော့ အမေနဲ့သားက ကွဲကွာနေတယ်။ ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။

63
00:05:42,220 --> 00:05:46,320
ကျွန်တော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယောက်ျားက မိန်းမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အတွေးအမြင်တွေ သဘာဝအတိုင်းရှိတယ်။

64
00:05:46,320 --> 00:05:53,210
ဒါပေမယ့် ငါ့ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊
ဒီ Ziwei Abbey မှာ အမေနဲ့ သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အိမ်ဖော် Ling'er ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ပဲ တွေ့ဖူးတယ်။

65
00:05:53,210 --> 00:05:57,730
မိခင်၏သားဖြစ်ရခြင်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထည့်တွက်သည်ဟု မထင်လိုက်ပါနှင့် - Ling'er သည် ကျွန်ုပ်အား မှန်ကန်သောအကြည့်ကို တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ဖူးပါ။

66
00:05:57,730 --> 00:06:03,620
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အရင်နှစ်တွေက နောက်ဆုံး၊
Huan Chong နဲ့ Huan Yu က ကျွန်တော့်ကို တောင်နောက်က ကြာပန်းကန်ဆီ လှည့်ကစားဖို့ လှည့်စားခဲ့တယ်။

67
00:06:03,620 --> 00:06:09,240
Ling'er ရေချိုးရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ ငှက်ကလေးက ချက်ချင်းပြန်သွားပြီး အမေ့ကို သတင်းပို့တယ်။

68
00:06:09,240 --> 00:06:14,250
အမေ့ဆီက သေးငယ်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ကျွန်တော် မရခဲ့ဘူး၊ အဲဒီ့အချိန်ကစလို့ အဲဒီအိမ်ဖော်နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ရန်သူတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

69
00:06:15,010 --> 00:06:20,670
ဒီ minx က Huan ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်။ ဒီကောင်တွေကို မြင်တိုင်း ငါ့သွေးတွေ ဆူပွက်နေတယ်။

70
00:06:20,670 --> 00:06:24,300
ဒီ Huan ညီအကိုတွေအကြောင်းပြောရင် သူတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်လောက်ရှိပြီ။

71
00:06:24,300 --> 00:06:27,590
လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်ခန့်က အမေ့လက်ဖြင့် တောင်ပေါ်ကို အောက်မြို့ကလေးမှ တက်လာခဲ့သည်။

72
00:06:27,590 --> 00:06:32,660
ညီအကိုနှစ်ယောက်ကို ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံးက ညစ်ပတ်ပြီး ရုပ်ဆိုးတာကြောင့် ကျွန်မကို မကြိုက်ဘူး။

73
00:06:32,660 --> 00:06:37,770
သိသိသာသာ တိုတောင်းလွန်းသည် — အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ကိုးနှစ်အထိ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးများထက် မဖွံ့ဖြိုးသေးပါ။

74
00:06:37,770 --> 00:06:41,750
စုတ်ပြတ်သပ်သပ် ၀တ်ထားသော သူတောင်းစား လမ်းများပေါ်တွင် လမ်းလွဲနေသကဲ့သို့၊

75
00:06:41,750 --> 00:06:45,920
မိဘများက တောင်ပေါ်ဓားပြများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း မိခင်ဖြစ်သူက ပြောသည်။

76
00:06:45,920 --> 00:06:49,690
သူတို့၏ရုပ်ရည်သဏ္ဍာန်ကြောင့် မြို့သူမြို့သားတို့က ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြသည်။

77
00:06:49,690 --> 00:06:53,510
ဒီညီအကိုနှစ်ယောက်က ပိန်လှီလှီလို့ အမေပြောဖူးတယ်။

78
00:06:53,510 --> 00:06:57,900
သူ့အမြင်မှာတော့ သူတို့မှာ Dao ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ တော်တဲ့ ဝိညာဥ်မြစ်တွေ ရှိတယ်။

79
00:06:57,900 --> 00:07:03,250
ထို့အပြင် ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးတည်း၌ တစ်နှစ်ပတ်လုံး၊
သူက ကျွန်တော့်ကို ကစားဖော်တစ်ယောက် ပေးချင်တာကြောင့် သူတို့ကို တောင်ပေါ်ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။

80
00:07:04,600 --> 00:07:09,370
စိတ်ထဲမှာ အဆတစ်ရာ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။

81
00:07:09,370 --> 00:07:14,240
ကျွန်ုပ်၏စွမ်းရည်မမြင့်မားသော်လည်း ဓားရှည်ပုံစံများကို နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခြင်း၊ ကျမ်းဂန်များဖတ်ခြင်း။

82
00:07:14,240 --> 00:07:18,930
ငါတိုးတက်မှုမရှိခဲ့ပါဘူး၊ အမေကသူမ၏စိုက်ပျိုးမှုသို့မဟုတ်သူမ၏ဘွဲ့ကိုအမွေဆက်ခံရန်ငါ့ကိုအတင်းအကျပ်ခိုင်းပုံမပေါ်ပါဘူး။

83
00:07:18,930 --> 00:07:21,120
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏နေ့ရက်များသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

84
00:07:21,120 --> 00:07:24,740
နောက်တော့ ဒီလူမိုက်နှစ်ယောက်က ဘယ်ကနေမှ ထွက်လာတယ်၊ ငါ ဒါကို ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မလဲ။

85
00:07:24,740 --> 00:07:27,440
ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ အမူအရာတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

86
00:07:27,440 --> 00:07:31,270
ညီအကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သနားလို့ သနားလိုက်တာ...

87
00:07:31,790 --> 00:07:37,880
နောက်တော့ Heng တောင်ရဲ့ ကမ်းပါးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
ရင်းနှီးပြီးသား Ziwei Abbey ကို ပြန်ကြည့်တော့ ခါးသီးတဲ့ အပြုံးနဲ့ အားလုံးကို ပြန်သတိရမိတယ်။

88
00:07:37,880 --> 00:07:40,280
ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး ငြင်းဖို့ရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်

89
00:07:40,280 --> 00:07:44,340
ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဆန္ဒကို ငါမြင်ခဲ့လျှင်

90
00:07:44,340 --> 00:07:51,080
ဒီနေ့ရဲ့ ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေဟာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သလို အမေလည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...။

91
00:07:51,080 --> 00:07:55,030
စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ တစ်ည...

92
00:07:55,030 --> 00:07:57,350
နောက်နေ့

93
00:07:57,710 --> 00:08:03,580
မနက်အစောကြီး ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို လာပြီး ထုံးစံအတိုင်း စိုက်တယ်၊

94
00:08:03,580 --> 00:08:09,660
ဒီဖောင်ဒေးရှင်းကို ရက်တစ်ရာဖောင်ဒေးရှင်းလို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ရက်တစ်ရာပြီးရင် ပြီးပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး။

95
00:08:09,660 --> 00:08:15,110
“ရက်တစ်ရာ” သည် စကားပုံတစ်ခုမျှသာ။ အမှန်မှာ ပြီးမြောက်ရန် အချိန်အတော်ကြာသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

96
00:08:15,110 --> 00:08:18,350
အုတ်မြစ်ချပြီး ပေါက်ကြားမှုကို ပိတ်ရန် ရက်မည်မျှကြာသည်။

97
00:08:18,350 --> 00:08:23,870
၎င်းသည် ရွေးချယ်ထားသော နည်းပညာနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်၊
ပညာရှိသော ဆရာကြီး၏ လမ်းညွှန်မှု ရှိမရှိ၊ ကျင့်စဉ်၌ နှစ်မြှုပ်ခြင်း၏ အနက်

98
00:08:23,870 --> 00:08:30,390
လေ့ကျင့်ခဲ့ရတဲ့ နေ့စဉ်နာရီတွေ၊ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ မတူညီတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေနဲ့ တခြားအချက်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။

99
00:08:30,390 --> 00:08:34,940
လိုက်နာရန်တူညီသောစံနှုန်းမရှိပါ၊ ၎င်းကို လေ့ကျင့်သူ၏ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ဆန္ဒဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါ

100
00:08:35,760 --> 00:08:41,150
မိခင်သည် Daoist အမိန့်၏လူ့ဂိုဏ်း၏ဦးခေါင်းဖြစ်သော်လည်းအဆုံးတွင်သူမသည်မိခင်တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

101
00:08:41,150 --> 00:08:46,530
မိခင်တစ်ဦးသည် သဘာဝအတိုင်း မျက်နှာလိုက်မှုကို ပြသသည်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို အပိုအကူအညီနည်းနည်းပေးမယ့် နည်းလမ်းမရှိပါဘူး။

102
00:08:46,530 --> 00:08:54,190
အချို့သော လျှို့ဝှက်ဆေးပြားများနှင့် အဖိုးတန် elixir များကို ဘုရားကျောင်း၏ မီးဖိုထဲတွင် သန့်စင်ထားသည်
အဆင့်နိမ့် စိုက်ပျိုးသူများသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ပိတ်ဆို့မှုများကို ချိုးဖျက်ရန် ကူညီပေးသည်။

103
00:08:54,190 --> 00:08:57,830
ဝန်ခံချင်သည်ထက် ပိုစားပြီးပြီ၊ တော်ရုံတန်ရုံ ကောင်းကောင်းပြောနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။

104
00:08:58,460 --> 00:09:04,970
ညနက်နက်၊
အမေက ကျွန်မကို သူ့စွမ်းအားတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထည့်ပေးပြီး ဒီပထမအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။

105
00:09:04,970 --> 00:09:10,220
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ - ကျွန်ုပ်၏ အာရုံခြောက်ပါးသည် မသန့်ရှင်းသောကြောင့်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ပင်တိုင်တွင် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် မသင့်လျော်ပေ။

106
00:09:10,770 --> 00:09:16,490
အတိုချုပ်ပြောရရင် သူများတွေ ရက်တစ်ရာယူတဲ့ နေရာမှာ သုံးနှစ်နီးပါး ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်၊
သုံးနှစ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်၍မရနိုင်သော ကောင်းကျိုးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

107
00:09:16,490 --> 00:09:22,000
အိမ်အကူမလေး Ling'er က ကျွန်မကို အပျိုမဟုတ်ဘူးလို့ ကျောနောက်မှာ အမြဲလှောင်ပြောင်နေတာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပါဘူး၊

108
00:09:22,000 --> 00:09:25,450
ဒါ​ပေမယ့်​ ကျွန်​​တော့်​ရဲ့ စိုက်​ပျိုး​ရေးက က​လေးတစ်​​ယောက်​လိုပါပဲ...

109
00:09:25,450 --> 00:09:29,470
ငါ့နှလုံးသားက ခံစားချက်တွေ ရှုပ်ပွနေမှာ သေချာတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ဖြေသိမ့်နိုင်ခဲ့တယ်။

110
00:09:29,470 --> 00:09:35,010
ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြောနေတာက သန်မာတဲ့ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလို့ စိုက်ပျိုးရတာ စိတ်မဝင်စားဘူး။

111
00:09:35,010 --> 00:09:42,160
ဒါပေမယ့် ဒါက ဘယ်မှာလဲ? ဤသည်မှာ Ziwei Abbey ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏မိခင်မှာ Pei Zhaoji ဖြစ်ပြီး လူ့ဂိုဏ်း၏ခေါင်းဆောင် Lady Xueji ဟု ချီးကျူးခံရပါသည်။

112
00:09:42,160 --> 00:09:45,280
တားမြစ်ထားတဲ့ Daoist မြေပြင်မှာ ဓါးကိုလေ့ကျင့်ရင်း သူ့သားက ဘယ်လိုအမှိုက်ဖြစ်နိုင်မလဲ။

113
00:09:45,280 --> 00:09:51,200
ကျယ်လောင်စွာပြောသည်၊ ကျမ်းဂန်များနှင့် Dao ကို တရားရေးရုံးရှိ တရားရုံးတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပါသည်။

114
00:09:51,390 --> 00:09:57,190
Huan Chong: အိုး ဟို၊ ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အငယ်တန်းအစ်ကို မဟုတ်ဘူးလား။ စောစောထလာမှာလား။

115
00:09:57,190 --> 00:10:04,350
Huan Chong- လုံ့လစိုက်စိုက် ပျိုးထောင်နေပုံရတယ် — မင်း အခုဆို ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်မှုကို ဖြတ်ကျော်သွားပုံပဲ

116
00:10:04,350 --> 00:10:11,940
ဟိုဟာ ဒီညီအကိုတွေ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ။ စောစောထပြီး ပြီးတာနဲ့ စောစောထွက်ဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်။

117
00:10:11,940 --> 00:10:16,110
သူတို့နှစ်ယောက် Xuanzhao နယ်မြေကို ကျော်သွားပြီလို့ မနေ့က အမေပြောသံကြားတယ်။

118
00:10:16,110 --> 00:10:21,790
ထိုအရာသည် ငါ၏ Daoist သမ္ပတ္တိထက် ၎င်းတို့ကို အပြည့်အ၀ ထားစေသည်။
အရင်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ဘားအနည်းငယ် အရောင်းအဝယ်လုပ်နေတုန်းပါပဲ။

119
00:10:21,790 --> 00:10:28,250
ငါတို့က ဝိုင်းပြီးပြောနေတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထီမဲ့မြင်နဲ့
ဒါပေမယ့် အခု ဒီပျက်စီးနေတဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်း တည်ထောင်မှုမှာ ကျွန်တော် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတုန်းပါပဲ။

120
00:10:28,250 --> 00:10:29,780
ငါသူတို့ကိုဖြေဖို့ ဘယ်မျက်နှာထားရှိမလဲ။

121
00:10:30,680 --> 00:10:36,170
Huan Yu: မှန်တယ်ဗျ၊ အငယ်တန်းအစ်ကိုက အရမ်းကြိုးစားတယ်၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တော်တော်လေး တိုးတက်နေရမယ်။

122
00:10:36,170 --> 00:10:41,730
Huan Yu : စဉ်းစားကြည့်ပေါ့၊ Shiniang က မနေ့က ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းပြခဲ့တယ်။

123
00:10:41,730 --> 00:10:47,930
Huan Yu: ဘာပဲပြောပြော ဖောင်ဒေးရှင်း ထူထောင်ရေး။
ညီလေး အခု ဘယ်လိုနေလဲ သိချင်လိုက်တာ

124
00:10:47,930 --> 00:10:53,800
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်က ညစ်ညမ်းနေပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အပုပ်နံ့တွေကို ဖမ်းစားနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် အံသြပြီး သေလုမတတ်ပါပဲ၊

125
00:10:53,800 --> 00:10:59,710
သူတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်တက်နေတာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီ၊
သူတို့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းရေးကို ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့သေးပါဘူး။

126
00:10:59,710 --> 00:11:04,130
အစပိုင်းမှာတော့ အမေက သူတို့ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။

127
00:11:04,130 --> 00:11:09,760
"လက်ချင်းချိတ်" လို့ ပြောရင် ဒီဟာက ငါ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးဆွနေတာလို့ သိပေမယ့်၊
ငါ့နှလုံးသားက ရွံရှာနေတုန်းပဲ။

128
00:11:09,760 --> 00:11:16,440
အမဲစက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အမေ့ရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ အရိုးမဲ့လက်တွေကို တွေးရင်း၊
Huan Chong နဲ့ Huan Yu တို့ရဲ့ ကြမ်းတဲ့လက်တွေက ငါ့လည်ချောင်းကို ချဉ်စေတယ်။

129
00:11:16,750 --> 00:11:24,360
Huan Chong : ဟဲ ဟဲ အငယ်တန်းအစ်ကို၊ အဲဒါ အကြီးတန်း အစ်ကိုက မင်းကို ရွေးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊
ဒါပေမယ့် မင်း Foundation Establishment မှာ သုံးနှစ်ကြာအောင်နေခဲ့တာ ဟုတ်တယ်ဟုတ်။

130
00:11:24,360 --> 00:11:29,300
Huan Chong : ငါတို့နှစ်ယောက် လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခွဲလောက်က စပြီး ထွန်ယက်တယ်။

131
00:11:29,300 --> 00:11:34,950
Huan Chong - ဒီဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ရေးနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ တစ်နှစ်ခွဲလောက် အချိန်ယူရတယ်။

132
00:11:34,950 --> 00:11:40,120
Huan Chong: ငါတို့နှစ်ယောက်သုံးတဲ့နည်းလမ်းကို မင်းမသိချင်ဘူးလား။

133
00:11:40,120 --> 00:11:44,740
တံတွေးတစ်လုတ်မျိုချလိုက်တယ်။
စိတ်ထဲမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်အချို့ရှိခဲ့ပေမယ့် တွန်းအားကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပါ။

134
00:11:44,740 --> 00:11:50,850
သူတို့နှစ်ယောက်က မကောင်းဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။
ဟိုအရင်တုန်းကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ကြာပန်းကန်ကို ပို့ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ

135
00:11:50,850 --> 00:11:56,620
ငါ Ling'er ရေချိုးခန်းထဲကို ပြေးဝင်ခဲ့တယ်၊
အမေဆီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းပြီး Dao De Jing ကို အကြိမ်ငါးဆယ်လောက် ကူးယူခိုင်းတယ်။

136
00:11:56,620 --> 00:12:01,820
နောက်တကြိမ် ဘုရားကျောင်းကန် ဘုရားပွဲကြည့်ဖို့ စျေးထဲဆင်းခိုင်းတယ်၊
ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်က ဘုန်းကြီးကျောင်းကို စောစောပြန်သွားကြတယ်။

137
00:12:01,820 --> 00:12:07,110
တရားပွဲ၌ ကျွန်ုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပါ။ တောင်ပေါ်ကို အမြန်ပြန်တက်ချိန်က သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။

138
00:12:07,110 --> 00:12:12,350
မေမေက ဘုန်းကြီးကျောင်း တံခါးရှေ့မှာ ရပ်ပြီး လက်ကို ခါယမ်းရင်း ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကျွန်မကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့တယ်၊

139
00:12:12,350 --> 00:12:18,290
အဲဒီတုန်းက ဓါးမကိုင်ဖို့ တစ်လကျော် အပြစ်ပေးခံရတယ်၊
လှံ သို့မဟုတ် တောင်ဝှေးကို တံခါးပိတ် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ကျမ်းဂန်ရွတ်ဆိုရန်သာ ဖြစ်သည်။

140
00:12:18,290 --> 00:12:21,400
ထိုအချိန်မှစ၍ ဆိုးသွမ်းသောအကြံအစည်များပြည့်နှက်နေသော ဤညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ငါတကယ်မုန်းတီးလာခဲ့သည်။

141
00:12:21,400 --> 00:12:26,190
ဒီတစ်ခါတော့ ဘာမှကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလို့ တွေးပြီး လျစ်လျူရှုလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

142
00:12:26,190 --> 00:12:31,980
Huan Yu: အငယ်တန်းအစ်ကို၊ မင်းက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ရန်ငြိုးထားမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် နားလည်မှုလွဲနေတာပဲ၊

143
00:12:31,980 --> 00:12:36,680
Huan Yu : ဒီ Ziwei Abbey မှာ အခု မင်းတစ်ယောက်ထဲ ဖောင်ဒေးရှင်း တည်ထောင်ရေးမှာ ပိတ်မိနေသေးတယ် — စဉ်းစားကြည့်ပါ

144
00:12:36,680 --> 00:12:43,970
Huan Yu : ငါတို့နှစ်ယောက် အခု Xuanzhao စင်မြင့်ပေါ် ရောက်နေပြီ ။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးပြီး ကောင်းကောင်း နောက်တစ်ဆင့်တက်နိုင်မှာပါ။

145
00:12:43,970 --> 00:12:50,280
Huan Yu : မင်းဒီလိုပဲ စိုက်​ပျိုး​နေ​သေးရင်​ မင်း Shiniang ကို ပိုစိတ်​ပျက်​သွားမှာ ငါ​ကြောက်​တယ်​။

146
00:12:50,280 --> 00:12:56,000
အမေစိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်… ဒီစကားကြားတော့ စိတ်ထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထိမိသွားပုံရတယ်။

147
00:12:56,000 --> 00:13:00,340
မေမေ့ကိုစိတ်မပျက်ချင်ပေမယ့် ဘယ်လောက်ပဲကြိုးစားကြိုးစား

148
00:13:00,340 --> 00:13:02,920
ဒီကျိန်စာတိုက် ဖောင်ဒေးရှင်း တည်ထောင်မှုကို ဖြတ်ကျော်လို့ မရဘူး။

149
00:13:02,920 --> 00:13:06,640
မနေ့ က အမေကလည်း Luojing ကို သိပ်မကြာခင် ခရီးထွက်ရတော့မယ် လို့ ပြောတယ်

150
00:13:06,640 --> 00:13:12,360
Grand Hundred Schools ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကို သုံးနှစ်တစ်ကြိမ်၊
အကြီးအကဲများ၊ ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်များနှင့် ကြီးကျယ်သောကျောင်းအားလုံး၏ အထက်တန်းစား ပြုစုပျိုးထောင်သူများကို စုစည်းထားသည်။

151
00:13:12,360 --> 00:13:17,180
ကြီးမြတ် Qin ၏ ကောင်းကင်သားတော်အတွက် ကျမ်းဂန်များ ဟောကြားရန် Luojing သို့ ခရီးစဉ်တိုင်းသည် တစ်နှစ်ကျော် ကြာသည် ။

152
00:13:17,180 --> 00:13:20,550
သူမမထွက်ခင် အနည်းဆုံးတော့ ဒီပိတ်ဆို့မှုကို ဖြတ်ကျော်ရမှာပေါ့။

153
00:13:20,550 --> 00:13:24,140
အမေ့စကားရဲ့ ပိုလေးနက်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကတော့ Dao ကို တရားဟောဖို့ Luojing ကို ခေါ်သွားချင်တာပါ။

154
00:13:24,140 --> 00:13:30,480
လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်က သူမသည် ထိုအချိန်က တစ်ဦးတည်းသော အကြီးတန်းအစ်ကို၊
Zou Anren; သူ့ကို Qin ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ သဘောကျနှစ်သက်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်။

155
00:13:30,480 --> 00:13:33,860
တရားရုံးမှာ အရာရှိအဖြစ် ချုပ်နှောင်ထားတယ်၊ သူက ဧကရာဇ်သားမက် ဖြစ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။

156
00:13:33,860 --> 00:13:40,950
သူနှင့်ခွဲခွာရသည်ကို မုန်းတီးသော်လည်း အမေသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံဖို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ထားပေမယ့် ဖြစ်ချင်တော့...

157
00:13:40,950 --> 00:13:45,520
Han Qi : ဒါဆို... စီနီယာအစ်ကိုမှာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကောင်းတွေရှိနိုင်လဲလို့ သိချင်မိတယ်...

158
00:13:45,520 --> 00:13:51,090
Huan Chong - ငါအရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ အငယ်တန်းအစ်ကိုက လက်ချင်းချိတ်ရမယ်။

159
00:13:51,090 --> 00:13:54,910
Han Qi: ဟင်? ဘာလက်ချင်းတွဲလဲ။

160
00:13:54,910 --> 00:14:01,030
နည်းပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်ဆိုတာ မပြောနဲ့။

161
00:14:01,030 --> 00:14:08,640
Huan Yu : ဟုတ်ပါတယ် ဒါက ငါတို့ ညီအကိုနှစ်ယောက် ၊ ရွှယ်ရွှဲရွှဲနဲ့ Shiniang ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထား သည် ။

162
00:14:08,640 --> 00:14:14,780
Huan Yu : Shiniang က Daoist အနုပညာကို ငါတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ဝေမျှပေးတယ်။

163
00:14:14,780 --> 00:14:17,680
Han Qi : မင်း ဟား! မင်း သမီးရည်းစား သေတာလား။

164
00:14:18,360 --> 00:14:24,070
Han Qi: ငါမင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် လက်သီးနဲ့ကန်တာတော့ နည်းနည်းသိတယ်။

165
00:14:24,070 --> 00:14:28,110
Han Qi : ဒီနေ့ မင်းကို နှစ်ချက်လောက် တစ်ချက်ရိုက်ပေးစမ်း

166
00:14:28,110 --> 00:14:32,740
Huan Chong: Shiniang! Shiniang၊ ငါတို့ကို အမြန်ကယ်တင်ပါ။

167
00:14:34,510 --> 00:14:39,660
Pei Zhaoji: Qi'er မင်းက ဘယ်လိုမျိုး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရတာလဲ။ ချက်ချင်းရပ်ပါ။

168
00:14:39,660 --> 00:14:47,790
Huan Yu: ရှီ… နင်း၊ ရှင်းနင်… အငယ်တန်းအစ်ကိုက ကြမ်းတမ်းလာတယ်… ဘူဟူးဟူး…

169
00:14:47,800 --> 00:14:52,440
Han Qi: ငါ…အမေ၊ သူပဲ…

170
00:14:52,810 --> 00:15:00,160
Huan Chong: Shiniang… mm-mm…
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်က အစ်ကိုကြီးတွေကို မကြာသေးခင်ကပဲ သူ့ရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှု ဘယ်လိုရှိလဲလို့ မေးကြတယ်...

171
00:15:00,160 --> 00:15:09,170
Huan Chong : ဒါပေမယ့် အငယ်တန်း ညီလေး က ဒေါသတကြီး ပြေးလာပြီး ငါတို့ နှစ်ယောက် ဘာလို့ မထီမဲ့မြင် လုပ်နေကြတာလဲ... သူ့ကို လှောင်ပြောင် ခိုင်းတယ်...

172
00:15:09,370 --> 00:15:17,490
Huan Yu : မှန်တယ် … မှန်တယ် … ငါတို့ နှစ်ယောက် ဖောင်ဒေးရှင်းကနေ ဖောက်ထွက်ခဲ့တာ
တည်ထောင်ပြီး အတွေ့အကြုံလေးများ မျှဝေပေးချင်သော ဂျူနီယာအစ်ကို...

173
00:15:17,580 --> 00:15:25,400
Huan Yu : ဒါပေမယ့် အငယ်တန်းအစ်ကိုက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို လက်မြှောက်လိုက်တယ်...

174
00:15:25,400 --> 00:15:33,060
Huan Yu: Shiniang~ မင်း ငါတို့ဘက်​ကို လိုက်​ရမယ်​...

175
00:15:33,060 --> 00:15:38,660
Han Qi : ငါ လုံးဝ ဒေါသထွက်နေတယ် မင်းအသက်တွေ ငါ့ကိုပေး။

176
00:15:38,660 --> 00:15:45,830
Pei Zhaoji: မင်းက... Qi'er... မင်း ဘာကို ထပ်ပြောချင်တာလဲ။

177
00:15:45,830 --> 00:15:50,820
Huan Yu (Huan Chong) : ဟဲ ဟဲ...

178
00:15:50,820 --> 00:15:56,880
Han Qi: မင်းလူယုတ်မာနှစ်ယောက်။ ငါမင်းကိုသတ်မယ်!

179
00:15:56,880 --> 00:15:59,480
(သတ်ပုတ်!!!)

180
00:15:59,480 --> 00:16:06,450
Han Qi: မို… မေမေ… ရိုက်တယ်… မင်းက ငါ့ကို ရိုက်လိုက်တာလား။

181
00:16:06,450 --> 00:16:12,810
Pei Zhaoji: Qi'er... မင်းငါ့ကိုစိတ်ပျက်လွန်းလို့...

182
00:16:12,860 --> 00:16:18,610
Han Qi : အမေ… ငါ…

183
00:16:18,840 --> 00:16:26,080
Pei Zhaoji : မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့၊ ပတ်တီးစည်းရအောင်

184
00:16:26,080 --> 00:16:29,900
Han Qi : အမေ...

185
00:16:29,900 --> 00:16:35,220
Pei Zhaoji: ဟား...

186
00:16:35,940 --> 00:16:42,210
Huan Chong: အငယ်တန်း အစ်ကို၊ အဲဒီလို ဒေါသကြီးတာက ဘာလဲ။

187
00:16:42,210 --> 00:16:50,080
Huan Chong : ငါတို့ ညီအကိုတွေက မင်းနောက်နေတာပဲ၊ မင်း ငါတို့ကို အရှင်လတ်လတ်စားမှာလား။

188
00:16:50,080 --> 00:16:58,320
Huan Chong- မင်းမျက်နှာမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပါးရိုက်တဲ့ အမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်ပါ- မင်းမျက်နှာကို အပြင်မှာ ဘယ်လိုပြမလဲ

189
00:16:58,320 --> 00:17:04,430
Han Qi: မင်းခွေးနှစ်ကောင်၊ မင်းဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ။

190
00:17:04,460 --> 00:17:10,700
ငါ့မျက်နှာမှာ ပူလောင်လောင်မြိုက်တဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နာကျင်မှုက ငါ့မျက်နှာမှာမဟုတ်ပေမယ့် ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ

191
00:17:10,700 --> 00:17:15,290
မေမေ စိတ်ပူနေလေတော့ ငယ်ငယ်ကတည်း က အခုထိ မရိုက်ဖူးဘူး။

192
00:17:15,290 --> 00:17:19,420
ကျွန်ုပ်၏အမှားသည် မည်မျှပင်ကြီးမားပါစေ၊ ၎င်းသည် ကျမ်းချက်ကူးယူခြင်းနှင့် ကစားခြင်းကို ငြင်းဆိုခြင်းထက် ဘယ်သောအခါမှ မပိုပါ။

193
00:17:19,420 --> 00:17:24,510
ဒီတစ်ခါတော့ သူက ဒီလူယုတ်မာနှစ်ယောက်ရှေ့မှာ ငါ့ကို ပါးရိုက်လိုက်တာ၊
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

194
00:17:24,510 --> 00:17:30,080
Huan Yu : ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မပြောပါနဲ့၊ ငါတို့အားလုံး သခင် တစ်ခုတည်းအောက်မှာ ရှိနေတယ်။

195
00:17:30,080 --> 00:17:36,340
Huan Yu : ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့အသက်ကို Shiniang က ကယ်တင်လိုက်ပါပြီ — ငါတို့ ဘယ်လို ကောက်ကျစ်တဲ့ အတွေးတွေကို ခံနိုင်မှာလဲ

196
00:17:36,340 --> 00:17:44,540
Huan Yu : အခုမှပဲ မင်းအမေရဲ့ ခြေတံရှည်ကြီးကို ချောင်းကြည့်နေတာ သေချာတယ်
tsk tsk — အဲဒါတွေက ရှည်လျားပြီး တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား။

197
00:17:44,540 --> 00:17:49,780
Han Qi: ဟင့်အင်း၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အခုချိန်ကစပြီး မင်းကိုယ်မင်း ပိုကောင်းလာပြီ။

198
00:17:49,780 --> 00:17:57,340
Huan Chong (အသံခပ်နိမ့်နိမ့်ဖြင့်) : ဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်လေးက သူ့အမေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လောက်ပြည့်ပြီး နူးညံ့တယ်ဆိုတာ မသိသေးပါဘူး

199
00:17:57,340 --> 00:18:03,280
Huan Yu (အသံခပ်နိမ့်နိမ့်ဖြင့်)- ဟဲဟဲ၊ Shiniang ၏ တြိဂံဘောင်းဘီ- တကယ်တစ်ခုခု

200
00:18:03,280 --> 00:18:09,100
Huan Yu (အသံခပ်နိမ့်နိမ့်ဖြင့်) ဆူဖြိုးသော ဖင်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးနှင့် ထိုဖင်သေးသေးလေးပင်...

201
00:18:12,830 --> 00:18:15,170
အခန်းထဲပြန်ဝင်လာတော့ ခေါင်းက မှင်တက်သွားတယ်။

202
00:18:15,170 --> 00:18:20,470
ရေပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ Ling'er ဆီကိုတောင် ပြေးသွားခဲ့တယ်။ လင်းအာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ရပ်နေတာကို သတိမထားမိဘူး။

203
00:18:20,470 --> 00:18:24,840
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ရေနွေးဇလုံကို ထမ်း၍ အသက်ရှုကြပ်ကာ ကျိန်ဆဲနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

204
00:18:24,840 --> 00:18:28,530
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ရှုပ်ပွနေပြီး သူမပြောသမျှကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။

205
00:18:28,530 --> 00:18:33,950
အခန်းထဲပြန်ရောက်တော့ အဖေက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အဖိုးတန်ဓားရှည်ကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဘဝမှာ အဖေဝတ်ခဲ့တဲ့ ဓားရှည်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။

206
00:18:33,950 --> 00:18:39,290
အဲဒီတုန်းက အမေက ကျွန်တော့်ကိုပေးခဲ့တယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ အဖေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လက်ကျန် သင်္ကေတလို့ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်။

207
00:18:39,290 --> 00:18:45,690
ဖခင်သည် ဟူးလူမျိုးများ၏ ဖရိုဖရဲ ဓါးများအောက်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏အလောင်းကို လုံး၀မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။
သဘာဝအားဖြင့် ဤဓားသည် ကျွန်ုပ်၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

208
00:18:45,690 --> 00:18:50,280
Han Qi : ဟား ဖေဖေ၊ ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးပါလိမ့်။

209
00:18:51,010 --> 00:18:56,320
ဟား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အမှားမဟုတ်ပေမယ့် အမေ့ကို ဝန်ခံရမယ်။

210
00:18:56,320 --> 00:18:59,920
ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အဖုအထစ်အမူအရာက အမေ့နှလုံးသားကို အေးမြစေလောက်အောင်ပါပဲ။

211
00:18:59,920 --> 00:19:05,180
ပြုစုပျိုးထောင်သူသည် ပြင်ပအနှောက်အယှက်များကြောင့် အနှောက်အယှက်မဖြစ်ဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော စိတ်ထားရှိသင့်သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် ဒေါသဖြစ်ရန် လွယ်ကူသည်။

212
00:19:05,480 --> 00:19:07,980
စိုက်ပျိုးမှု မကြီးထွားရုံသာမက ဒေါသကိုပင် မထိန်းနိုင်ပါ။

213
00:19:07,980 --> 00:19:14,580
အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ငါ့ကို လိမ်ချင်ယောင်ဆောင်နေကြတာ။ ဟွမ်ညီအစ်ကိုများကို အလွန်မုန်းတီးသော်လည်း၊

214
00:19:14,580 --> 00:19:17,750
သူတို့ နှစ်ယောက် စိုက်ပျိုးမှု ဘယ်လောက် မြန်လဲ ဆိုတာကို တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိပါတယ်။

215
00:19:17,750 --> 00:19:22,440
တစ်နှစ်ခွဲကျော်အတွင်း ရက်တစ်ရာဖောင်ဒေးရှင်းကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ခြင်း -
မေမေပြောခဲ့တဲ့စကားက ပြီးပြည့်စုံသွားနိုင်တယ်။

216
00:19:22,440 --> 00:19:26,190
ဤနှစ်ခုသည် အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ရေးမြစ်များရှိပြီး Great Dao ကို နားလည်နိုင်သည်လား။

217
00:19:26,430 --> 00:19:32,830
ဟား၊ မနက်ဖြန်မှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ တောင်းပန်ပါရစေ။ ငါနည်းနည်းခေါင်းပူနေပေမယ့်

218
00:19:32,830 --> 00:19:36,330
ကိစ္စတစ်ခုရဲ့ အမှားအမှန်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ လွှတ်ထားလိုက်တယ်။

219
00:19:36,330 --> 00:19:40,600
နေ့ခင်းဘက် အတွေးတွေ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေလို့ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မက်ဆိုးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

220
00:19:40,600 --> 00:19:46,170
နှင်းအမွေးတွေနဲ့ လည်ပင်းတွေပါတဲ့ ငန်းဖြူတစ်ကောင်ကို ဖားနှစ်ကောင်က ရေကန်ထဲမှာ အကိုက်ခံရလို့ သေတဲ့အထိ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်။

221
00:19:46,170 --> 00:19:53,810
ရုပ်ဆိုးသော ဖားနှစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့၏ ညစ်ညမ်းသော အစာရေစာများကို ဖွင့်ကာ ငန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တပ်ဆင်ကာ ၎င်း၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ထားသည်။

222
00:19:53,810 --> 00:20:00,950
ငန်းသည် ၎င်း၏ နှင်းဖြူ အမွေးများကို အစွမ်းကုန် နင်းချေ၊
ဒါပေမယ့် တခြား ဖားတစ်ကောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲတင်နေတာကိုလည်း မခံနိုင်ဘူး။

223
00:20:00,950 --> 00:20:08,190
အဆုံး၌ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် ပုရွက်ဆိတ်များအောက် ပြိုကျကာ မြတ်သော ငန်းကို တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်က ကျွေးမွေး၏။

224
00:20:08,190 --> 00:20:12,040
ဒီငန်းကို ကယ်တင်ချင်ပေမယ့် မလှုပ်နိုင်ရှာဘူး။

225
00:20:12,040 --> 00:20:15,400
ခေါင်းကိုငုံ့ထားရင်း၊ ငါဟာ တကယ်တော့ အပျံစားဖြစ်နေသေးတာကို သိလိုက်ရတယ်။

226
00:20:15,400 --> 00:20:21,140
အသိုက်ထဲမှာသာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်ပြီး အဲဒီအကောင်ကြီးနှစ်ကောင်က ငိုနေဆဲ ငန်းဖြူတစ်ကောင်ကို ကိုက်စားနေတာကို ကြည့်နေတာ...

227
00:20:22,290 --> 00:20:27,110
မနေ့ညက ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်ကြောင့် ခါးနာပြီး အိပ်ရာက နိုးလာတယ်။

228
00:20:27,110 --> 00:20:33,960
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ အမေ့ကို တောင်းပန်ရမယ် ထင်တယ်၊
သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လျှော်ဖွပ်နေတုန်း အဝတ်သစ်လဲပြီး အမေ့ရဲ့ အခန်းကို သွားခဲ့တယ်။

229
00:20:34,380 --> 00:20:40,530
Ling'er: ဒီဆရာငယ် Han မဟုတ်ဘူးလား။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိုဏ်းဆရာကြီးအား မင်္ဂလာနံနက်ခင်းတွင် လာအပ်ပါလေ။

230
00:20:40,530 --> 00:20:45,720
Han Qi: ဘေးဖယ်ထားပါ၊ ငါ ဒီနေ့ မင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။

231
00:20:45,720 --> 00:20:49,740
ဒီနေ့ သူမကို စိတ်မ၀င်စားနိုင်တော့ဘူး။ ဒီကလေးမလေးက ကျွန်မနဲ့ အမြဲဆန့်ကျင်နေခဲ့တယ်။

232
00:20:49,740 --> 00:20:56,180
နောက်ဆုံးတော့ သူမရေချိုးနေတာကို မတော်တဆတွေ့လိုက်ရပြီး ခွေးရူးတစ်ကောင်လို အကိုက်ခံရလို့ ပြေးဆင်းသွားခဲ့တယ်

233
00:20:56,180 --> 00:21:00,500
Ling'er: ဂိုဏ်းဆရာ အလုပ်များနေတယ်၊ သူ မင်းကို တွေ့ဖို့ အချိန်မရှိဘူး

234
00:21:00,500 --> 00:21:03,940
Han Qi: ဟင့်အင်း။ မင်းကို ငါမယုံဘူး။

235
00:21:03,940 --> 00:21:07,620
Ling'er- ယုံချင်ယုံ မယုံချင်၊ မင်းကိုယ်မင်း လိုက်ဖက်တယ်။

236
00:21:09,670 --> 00:21:16,430
???: ဟင့်အင်း... နှေးတယ်... မလုပ်နဲ့... နှေးတယ်...

237
00:21:16,430 --> 00:21:24,550
Han Qi : (ဘာအသံလဲ၊ ဘာလို့ အမေ့အခန်းထဲက ထူးဆန်းတဲ့အသံထွက်လာတာလဲ)

238
00:21:24,550 --> 00:21:32,530
Han Qi : (ငါ့ကို မနိုးသေးဘူးလို့ မပြောနဲ့၊ အဲဒါ အမေ့အသံနဲ့ မတူဘူး)

239
00:21:32,560 --> 00:21:40,680
Han Qi : (ဒီအသံက ညုတုတုနဲ့ အရိပ်အမြွက်တောင် ဆောင်ထားသလား၊ ဟိုမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။)

240
00:21:40,680 --> 00:21:45,590
Han Qi : (ထူးဆန်းတယ်၊ ငါနားကပ်ပြီး နားထောင်ပါရစေ...)

241
00:21:47,020 --> 00:21:54,110
Pei Zhaoji : မင်း... မလုပ်နဲ့... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ထူတယ်...

242
00:21:54,110 --> 00:22:02,170
ခေါင်းတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတယ်၊ ခြေထောက်တွေ နည်းနည်းတုန်နေတယ်၊ ဒီအသံက အမေ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သံမို့ပါ။

243
00:22:02,170 --> 00:22:10,110
အရင်က ဒီလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အသံမျိုး အမေ့မှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။

244
00:22:10,110 --> 00:22:17,930
ဒါပေမယ့် ဒီအသံက တကယ်ပဲ အမေ့ရဲ့ အသံပါပဲ၊ ငါ ကြားခဲ့တာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဘယ်လို မှားနိုင်မလဲ။

245
00:22:17,930 --> 00:22:24,100
အမေဆိုတာ မပြောနဲ့...

246
00:22:24,100 --> 00:22:31,890
ငါ့စိတ်တွေ လွတ်သွားတယ်။ ငါက အပျိုဖြစ်နေတုန်းပဲ။

247
00:22:31,890 --> 00:22:42,530
အမိုက်စား ပုံပြင်တွေ မကြားဖူးဘူး။
တောင်အောက်က စားသောက်ဆိုင်မှာ - အမေက အခန်းလွတ်ကို အကြာကြီးထားခဲ့တယ်။

248
00:22:42,530 --> 00:22:49,200
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ဆိုတာ မရှိမဖြစ်ပါပဲ...

249
00:22:49,200 --> 00:22:57,590
ဒါပေမယ့် မေမေက သူ့ကိုယ်သူ ကျေနပ်နေနိုင်မယ်လို့ တွေးရင်းနဲ့ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားလာတယ်။

250
00:22:57,590 --> 00:23:08,100
ဟုတ်ကဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်... ဟဲဟဲ ဟဲဟဲ...

251
00:23:19,230 --> 00:23:22,660
Han Qi: (အိုး၊ မိုက်တယ်!)

252
00:23:22,930 --> 00:23:26,370
Han Qi: (ဟင့်အင်း၊ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အထည်ဖိနပ်က ဒါ!)

253
00:23:26,370 --> 00:23:30,020
Han Qi : (မကောင်းပါဘူး၊ ဒီနေရာက မလုံခြုံဘူး)

254
00:23:30,250 --> 00:23:38,030
Han Qi: ဖွစ်… ဖွစ်… ဖွစ် (ဟင့်အင်း၊ ငါ့ကို သေအောင် ကြောက်တယ်၊ ငါ မတွေ့မိဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်)

255
00:24:01,440 --> 00:24:08,570
Han Qi: ဖွစ်… ဖွင်… ဖွာ (ကောင်းတာပေါ့၊ ငါမတွေ့လိုက်ဘူး)

256
00:24:08,570 --> 00:24:16,340
Han Qi : (အကယ်လို့ မေမေက သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ချမ်းသာအောင် စူးစမ်းနေမှန်း သိရင် တစ်ချက်ရိုက်ရုံနဲ့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး)

257
00:24:16,340 --> 00:24:25,250
Han Qi : (ဒါပေမယ့် အမေ့မှာ ရှက်စရာကြီး၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လုပ်ဖို့ သတ္တိရှိလိုက်တာ)

258
00:24:25,250 --> 00:24:31,620
Han Qi : ( Lady Xueji ပင်လျှင် ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်ထင်သည် )

259
00:24:31,620 --> 00:24:39,760
Han Qi : (နောက်ဆုံးမှာတော့ သေသူရဲ့ ကိလေသာနဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်)

260
00:24:40,690 --> 00:24:44,910
Han Qi: (ဒါပေမယ့်… အခုပဲ…)

261
00:24:45,260 --> 00:24:51,320
Han Qi : (အမေနောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်...)

262
00:24:51,320 --> 00:24:57,370
Han Qi : (အခန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက်ရှိလား)

263
00:24:57,490 --> 00:25:04,540
Han Qi : (ဒီတောင်ပေါ်မှာ လူငါးယောက်ပဲရှိတယ်၊ Huan ညီအကိုတွေအပြင် ငါကတစ်ခြားလူပါ)

264
00:25:04,540 --> 00:25:08,430
Han Qi : (အဲဒါက အမေနဲ့မဖြစ်နိုင်ဘူး…)

265
00:25:08,430 --> 00:25:12,600
Han Qi : (နောက်ထပ်ကြည့်ရအောင်...)

266
00:25:24,560 --> 00:25:28,650
Han Qi: (ဟမ်? တံဆိပ်ခတ်ခြင်း အတားအဆီးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းခြင်း?)

267
00:25:28,650 --> 00:25:36,820
Han Qi : (ဒါက Daoist အဆင့်မြင့် အနုပညာတွေထဲက တစ်ခုပါ၊ များသောအားဖြင့် သီးသန့် စိုက်ပျိုးစဉ်မှာသာ သရုပ်ဖော်တာပါ)

268
00:25:36,820 --> 00:25:39,890
Han Qi : (ပြင်ပမှ အနှောင့်အယှက်များကို ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုသည်)

269
00:25:39,890 --> 00:25:48,180
Han Qi : (ဒါပေမယ့် အမေက ဘာလို့ သူ့အခန်းအပြင်မှာ တားမြစ်ထားတဲ့ အနုပညာကို လွှင့်ပစ်ရတာလဲ။ သူက မြေကြီးပေါ်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ)

270
00:25:48,180 --> 00:25:55,320
Han Qi : (မ​နေ့က ငါ သူ့ကို စိတ်​ဆိုးပြီး တိတ်​ဆိတ်​သွားချင်​လို့ ငါ့ကို မ​ပြောနဲ့ ?)

271
00:25:55,320 --> 00:26:01,910
Han Qi : (ဟား၊ အဲဒါကို နားမလည်နိုင်ဘူး — မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားက ပင်လယ်အောက်ခြေက အပ်တစ်ချောင်း)

272
00:26:01,910 --> 00:26:09,860
Han Qi : (အကောင်းဆုံးက ပြန်သွားပြီး စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး သူ့အထီးကျန်မှု ပြီးဆုံးတာနဲ့ အမေ့ကို လာရှာတာ အကောင်းဆုံးပါ)

273
00:26:11,230 --> 00:26:16,780
Ling'er: အိုး? ငယ်ငယ်က ဆရာကြီး ဟန်ဘာကြောင့် စိတ်မချမ်းသာတဲ့ မျက်နှာနဲ့

274
00:26:16,780 --> 00:26:22,490
Ling'er : မင်းက အပိတ်ခံထားရပြီး ဂိုဏ်းဆရာကို မတွေ့လိုက်ရလို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဟီး ဟီး

275
00:26:22,490 --> 00:26:29,740
Han Qi: ဟင့်အင်း။ သင့်လုပ်ငန်းတစ်ခုမျှမရှိပါ။ ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ် ဆင်ခြင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။

276
00:26:29,740 --> 00:26:35,170
Han Qi: ဂိုဏ်းဆရာ နောက်တစ်ကြိမ် အပြစ်မပေးမိအောင် သတိထားပါ။

277
00:26:35,170 --> 00:26:39,050
မေမေသည် လင်အာနှင့် မကြာခဏ ပြဿနာများ ရှိနေသည်ကို ငါသိသည်။

278
00:26:39,050 --> 00:26:45,210
Ling'er သည် မူလက အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်သည်။
အောက်မြို့လေးရှိ ချမ်းသာသော Yao ကုန်သည်မိသားစု၊ Yao မိသားစုသည် နောက်ပိုင်းတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

279
00:26:45,210 --> 00:26:49,690
လင်းအာသည် ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် အနီးနားရှိ တောင်ပေါ်တွင် ဓားပြများထံ ရောင်းစားခံခဲ့ရသည်။

280
00:26:49,690 --> 00:26:56,270
အဲဒီဂိုဏ်းကို ရှင်းထုတ်ပြီး Ling'er ရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ Mount Heng ရဲ့ အာဏာပိုင်တွေကို ကူညီခဲ့တဲ့ အမေ

281
00:26:56,270 --> 00:26:59,120
သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အိမ်ဖော်အဖြစ် ခံယူထားသည်။

282
00:26:59,120 --> 00:27:06,570
သို့သော် ဤ Yao Ling'er သည် သဘောထားကြီးသော သဘောရှိသည်။ သူမသည် အများအားဖြင့် ချိုသာပြီး သိက္ခာရှိသော ပြုမူတတ်သော်လည်း၊

283
00:27:06,570 --> 00:27:13,550
နောက်ကွယ်မှာ သူမကို အလုပ်အကျွေးပြုရလို့ အမေ့ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ကျိန်ဆဲတာကို ကြားခဲ့ရပါတယ်။

284
00:27:13,550 --> 00:27:16,870
သူမ၏ ညံ့ဖျင်းသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သနားသဖြင့် သူမကို သတင်းပို့ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပါ။

285
00:27:16,870 --> 00:27:22,340
သူမ ဒေါသကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ယခု သူမသည် ပို၍ ရဲရင့်လာမည်ဟု ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။

286
00:27:22,340 --> 00:27:26,520
Ling'er: ဟီးဟီး၊ ငါ အခုမှ ပြစ်ဒဏ်မခံရသေးဘူး~

287
00:27:26,520 --> 00:27:32,290
Ling'er: မနေ့က တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂိုဏ်းဆရာဆီကနေ ပါးရိုက်လိုက်တာ ဟီးဟီး

288
00:27:32,290 --> 00:27:36,950
Han Qi: မင်း!!! မေ့လိုက်ပါ၊ ငါမင်းကို ငြင်းခုံမှာမဟုတ်ဘူး။

289
00:27:36,950 --> 00:27:39,970
Han Qi : ဂိုဏ်းဆရာက ဘာလို့ တည်ထောင်ခဲ့တာလဲ သိလား...

290
00:27:40,320 --> 00:27:47,720
Ling'er : Aiya aiya ၊ မင်းနဲ့ လှည့်စားဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ ငါဂိုဏ်းဆရာနဲ့ ကိစ္စပြီးပြီ။

291
00:27:47,720 --> 00:27:52,310
Han Qi: ဘာကောင်လဲ။ ၎င်းသည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်း အတားအဆီးဖွဲ့စည်းခြင်း မဟုတ်လော။ Ling'er က ဘာလို့ ဝင်သွားတာလဲ။

292
00:27:52,310 --> 00:27:58,360
Han Qi: ငါဘာလို့မဝင်ရတာလဲ။ သေချာတာကတော့ အမေက ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးသေးဘူး။

293
00:27:58,830 --> 00:28:06,070
Han Qi: မေမေ၊ Qi'er၊ ငါမင်းကိုတွေ့ဖို့လာပြီ။

294
00:28:06,070 --> 00:28:12,530
Han Qi: မေမေ၊ ငါတောင်းပန်ပြီး ငါ့အမှားကို ဝန်ခံဖို့လာပြီ။

295
00:28:12,640 --> 00:28:18,780
………………………………………

296
00:28:18,780 --> 00:28:25,240
ဟား။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။

297
00:28:28,040 --> 00:28:31,990
သုံးရက်လုံးလုံး အမေ့ကို မတွေ့ရတော့

298
00:28:31,990 --> 00:28:39,080
ဒီအတောအတွင်းမှာပဲ Daoist ဂန္တဝင်တွေကို ချန်ထားရစ်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့နှလုံးသားက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေခဲ့တယ်

299
00:28:39,080 --> 00:28:41,720
ငါဘယ်တော့မှ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။

300
00:28:41,720 --> 00:28:46,100
အဆုံးမှာတော့ Ling'er ကို အရှက်မဲ့စွာ ရှာဖွေခဲ့တယ်။

301
00:28:47,920 --> 00:28:54,240
Ling'er: မင်းငါ့ကို ဘာလိုချင်တာလဲ။ ငယ်ငယ်က ဆရာကြီး ဟန်က အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတယ်။

302
00:28:54,240 --> 00:29:01,250
Han Qi: အမ်၊ Ling'er၊ ငါမေးချင်တယ်၊ Sect Master က ဘာ့ကြောင့် အတားအဆီးလုပ်တာလဲ။

303
00:29:01,250 --> 00:29:06,470
Han Qi : သတင်းနည်းနည်းတော့ မကြားရသေးဘူး။

304
00:29:06,470 --> 00:29:13,460
Ling'er- အို-ဟို-ဟို၊ Sect Master ရဲ့လုပ်ငန်းက မင်းခွင့်ပြုချက်လိုနေပြီလား။

305
00:29:13,460 --> 00:29:20,960
Han Qi: Ling'er၊ ငါ့ကိုပြောပါ၊ ငါဂိုဏ်းဆရာပေးခဲ့တဲ့ osmanthus နှင်းတိမ်ကိတ်မုန့်ကို ငါပေးမယ်။

306
00:29:20,960 --> 00:29:28,420
Ling'er: ဟဲ ဟဲ၊ ဂိုဏ်းဆရာက ပြောတယ်။
သူမ အပြင်မထွက်ခင် တစ်လခွဲလောက်မှာ ခဏလောက် အနားယူဖို့ သီးသန့်နေဖို့ လိုတယ်။

307
00:29:28,490 --> 00:29:33,170
Han Qi : ဒါဆို မင်းဘာလို့ ဂိုဏ်းဆရာရဲ့ အခန်းကနေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်သွားရတာလဲ။

308
00:29:33,170 --> 00:29:37,440
Ling'er : ငါက Sect Master ရဲ့ နေ့စဥ်လိုအပ်ချက်တွေကို သဘာဝအတိုင်း လိုက်တက်ရမှာ...

309
00:29:37,440 --> 00:29:43,480
Han Qi: ဒါလည်းမှန်ပါတယ်… စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါ၊ Huan ညီအကိုနှစ်ယောက်ကို မတွေ့ရတာ မကြာသေးဘူး

310
00:29:43,480 --> 00:29:49,000
Han Qi : Ling'er ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့ဖူးလား။

311
00:29:49,000 --> 00:29:57,790
Ling'er: ချောင်းဆိုး... အင်း၊
ထိုနှစ်​​ယောက်​သည်​ ဂိုဏ်းဆရာ​တော်​ဘက်​မှ ​အောင်​မြင်​စွာ ပူး​ပေါင်း​နေထိုင်​ကြသည်​~

312
00:29:57,790 --> 00:30:05,070
Han Qi (ဒေါသတကြီး) ဒီနှစ်ယောက်က အမေ့ခွင့်ပြုချက် ဘယ်လိုရနိုင်တာလဲ။

313
00:30:05,070 --> 00:30:08,620
Ling'er: …ချောင်းဆိုးတယ်… မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက အရမ်းညံ့နေလို့ပါ။

314
00:30:08,620 --> 00:30:12,900
Ling'er- သူတို့နှစ်ဦးသည် Qi သို့ Refining Essence ၏ Aperture-Opening အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်သည်။

315
00:30:12,900 --> 00:30:19,480
Ling'er: ဂိုဏ်းဆရာက Huan ညီအကိုတွေက တော်တော်ကို ထူးချွန်ကြတယ်၊
ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ရန် တစ်နှစ်ခွဲထက်မနည်း အချိန်ယူရသည်။

316
00:30:19,480 --> 00:30:23,880
Ling'er : သူမသိရင် သူတို့နှစ်ယောက်က သူ့နောက်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလိမ့်မယ်၊

317
00:30:23,880 --> 00:30:29,180
Han Qi (နှလုံးခုန်သံ) : ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ...

318
00:30:29,180 --> 00:30:35,510
Ling'er: ငါပြောတာပေါ့ Han Qi၊ ဆရာကြီး Han၊ မင်း ပိုကြိုးစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

319
00:30:35,510 --> 00:30:41,160
Ling'er-
နောက်ထပ်လဝက်တွင် Sect Master သည် Luojing အတွက် Grand Hundred Schools Convocation ကိုတက်ရောက်ရန်ထွက်ခွာသွားပါသည်။

320
00:30:41,160 --> 00:30:49,250
Ling'er: မင်းမသိနိုင်ဘူး —
သီးသန့်ဂိုဏ်းဆရာကြီးသည် ညသန်းခေါင်ယံအချိန်၌ သူနှင့်စကားပြောရန် တောင်အနောက်ဘက် သင်္ချိုင်းသို့ ခိုးထွက်လေ့ရှိသည်။

321
00:30:49,250 --> 00:30:54,020
Ling'er- သခင်ရဲ့ အုတ်ဂူကို ပြောပြတာက သူမ မင်းကို ကောင်းကောင်းပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်။

322
00:30:54,020 --> 00:31:01,310
Ling'er- အရည်အချင်းနိမ့်ပါးခြင်း သို့မဟုတ် ပျင်းရိခြင်းအတွက် သင့်အား အပြစ်တင်သောစကားလုံးများထက်၊ သူအဲဒီမှာ တစ်ညလုံးရပ်ပြီးတိုင်း

323
00:31:01,310 --> 00:31:04,780
Han Qi (ရှက်လိုက်တာ) အမေ...

324
00:31:04,780 --> 00:31:12,970
Ling'er : ဂိုဏ်းဆရာက မင်းကို Luojing ကို ဒီတခေါက်ခေါ်သွားဖို့ သေချာပေါက် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။
ဒါပေမယ့် ဖောင်ဒေးရှင်း တည်ထောင်မှု သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သင် နည်းနည်းလေးမှ တိုးတက်မှု မရရှိခဲ့ပါဘူး။

325
00:31:12,970 --> 00:31:18,710
Ling'er- ဒီ Ziwei Abbey မှာ လူငါးယောက်ပဲ ရှိတယ်။
Sect Master က မင်းအတွက် ကြိုးတွေကို လျှို့ဝှက်ဆွဲထားတာ ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ။

326
00:31:18,710 --> 00:31:26,800
Ling'er- ဘယ်အရူးမဆို မြင်နိုင်ပေမယ့် ကျိုးနေတဲ့ဓားသွားကို တစ်နေ့လုံး စိုက်ကြည့်နေရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

327
00:31:26,800 --> 00:31:29,520
Ling'er- ဂိုဏ်းဆရာကြီးရဲ့ နှလုံးသားကို လုံးလုံးလျားလျား ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ပျက်ကွက်နေတယ်။

328
00:31:29,520 --> 00:31:37,320
Ling'er : တစ်ခါတလေ ငါတွေးတယ်၊
စိုက်ပျိုးနည်းကို သင်ပေးဖို့ Sect Master ကို ရနိုင်ရင် မင်းကို သာလွန်မှာ သေချာပါတယ်။

329
00:31:37,320 --> 00:31:45,330
Ling'er- တစ်ချိန်က ကျွန်တော်ဟာ မိသားစုကောင်းတစ်ယောက်၊ ပါရမီရှင်၊ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တယ်။
ငါ Dao ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး နားလည်လာမှာ သေချာပါတယ်...

330
00:31:46,160 --> 00:31:53,450
Ling'er နဲ့ ဆက်ဆံဖို့ နှလုံးသားမရှိတော့ဘူး။ ခေါင်းမူးပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ လူသေကောင်လို စားပွဲဆီကို ပြန်လာခဲ့တယ်။

331
00:31:53,450 --> 00:31:55,040
ကျမ်းဂန်တွေကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်တယ်။

332
00:31:55,040 --> 00:32:02,090
အမေ့ရဲ့ အတိတ်က အားပေးစကားတွေ စိတ်ထဲမှာ ပြည့်နေတယ်။
ခမည်းတော်၏အုတ်ဂူရှေ့၌ ဖြူစင်စွာ ငိုကြွေးနေသည့် မြင်ကွင်း

333
00:32:02,090 --> 00:32:07,760
တခဏတာတော့ ငါ့နှလုံးသားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်သွားတယ်။ အရမ်းအသုံးမကျတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲခဲ့တယ်။

334
00:32:07,760 --> 00:32:18,140
ဒါပေမယ့် Huan ညီအကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ဆိုး၊ မုန်းစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ မျက်နှာလေးကို ပုံဖော်လိုက်တဲ့အခါ၊
အမေ့အခန်းထဲမှာ ဘောင်ခတ်ထားတဲ့ ဘောင်တွေပေါ်လာပြီး အမေနဲ့အတူ အထီးကျန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။

335
00:32:18,140 --> 00:32:22,110
ပျို့အန်ခြင်း လှိုင်းလုံးများ နှင့် ချဉ်ရည်များ လည်ချောင်းအတွင်းမှ အထိန်းအကွပ်မရှိ စိမ့်တက်လာသည်။

336
00:32:22,110 --> 00:32:28,530
မနေ့က မေမေ ရုတ်တရက် တည်ထောင်ထားတဲ့ အတားအဆီးကို ပြန်သတိရမိတော့ Ziwei Abbey တစ်ခုလုံးက ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။

337
00:32:28,530 --> 00:32:34,930
လောကကြီးကို လှည့်ပတ်နေသလို ခံစားလာရလို့ စိတ်တွေ ပိုတင်းကြပ်လာတယ်၊
နေနှင့်လသည်မှောင်မိုက်။ ငါ့စိတ်တွေ နစ်မြုပ်ပြီး မူးဝေသွားတယ်။

338
00:32:35,600 --> 00:32:38,250
"ကွီအာ!"

339
00:32:38,250 --> 00:32:41,340
"ကွီအာ!"

340
00:32:41,510 --> 00:32:45,530
Han Qi : Fa... အဖေ?

341
00:32:45,530 --> 00:32:49,600
Han Qi : ဖေဖေ … တောင်းပန်ပါတယ် … (ငိုသံပါ )

342
00:32:49,600 --> 00:32:58,970
Han Shaogong: Qi'er၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး...
သင်၏အဖသည် သင်၏ဆန္ဒကိုသိ၏။ စိုက်ပျိုးခြင်းသည် မင်းရဲ့အစွမ်းအစ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါ။

343
00:32:58,970 --> 00:33:07,030
Han Shaogong- ဒါပေမယ့် မင်း Ziwei Pavilion ကို အမွေရမှာ။ မင်းအမေ စိတ်မဆိုးပါစေနဲ့

344
00:33:07,030 --> 00:33:12,980
Han Qi : မင်းရဲ့သား... မင်းရဲ့သားနားလည်ပြီ ငါသေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်။

345
00:33:12,980 --> 00:33:20,700
Han Shaogong: ဟင့်အင်း... ကောင်းတယ်၊ Han Shaogong ရဲ့သားဖြစ်ရတာ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။

346
00:33:20,700 --> 00:33:26,660
Han Shaogong : Mm... Qi'er... မင်းအမေ နေကောင်းလား။

347
00:33:26,660 --> 00:33:29,660
Han Qi: အိုး...

348
00:33:29,660 --> 00:33:34,730
ကျွန်တော် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပါသည်။
မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ နှင့် ငါခံစားခဲ့ရသော အမှားများအားလုံးကို ငါသွန်းလောင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

349
00:33:34,730 --> 00:33:39,650
ဒါပေမယ့် ဒုတိယအတွေးကတော့ ခွဲခွာသွားခဲ့တဲ့ အဖေက မိသားစုအတွက် ပူပန်မနေစေချင်ဘူး။

350
00:33:39,650 --> 00:33:42,120
ဒါကြောင့် အစွမ်းကုန် ပြုံးပြခဲ့တယ်။

351
00:33:42,120 --> 00:33:47,680
Han Qi: အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပါ ဖေဖေ၊ မင်းရဲ့သားလေး အရွယ်ရောက်လာပြီ၊ အမေကို ကာကွယ်ပေးမယ်။

352
00:33:47,680 --> 00:33:52,710
Han Shaogong: ဟေး ဟေး ကောင်းတယ်! အဲဒါ ငါ့ကောင်လေး

353
00:33:52,710 --> 00:34:00,270
Han Shaogong- Qi'er၊ မင်းအဖေက နောင်တမရဘဲ တိုင်းပြည်အတွက် အန္တရာယ်ကြုံသွားခဲ့တယ်။
ဤသည်မှာ ချင်းလူမျိုးကြီး၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။

354
00:34:00,870 --> 00:34:08,710
Han Shaogong- မင်းအမေက သဘောထားကြီးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ မိန်းမတွေမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ချို့ယွင်းချက်ရှိတယ်၊ သူက နူးညံ့လွန်းတယ်။

355
00:34:08,710 --> 00:34:15,500
Han Shaogong - သူမသည် Daoist အမိန့်၏လူ့ဂိုဏ်း၏အကြီးအကဲဖြစ်သည်၊
ကောင်းကင်အောက်၌ ပြိုင်ဘက်အနည်းငယ်နှင့် ကြီးမြတ်သော အရည်အချင်းရှိသည်။

356
00:34:15,500 --> 00:34:23,200
Han Shaogong - နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး Heng တောင်ပေါ်မှာ အကြာကြီးနေခဲ့ရတာ၊
သူမဟာ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ထိတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးနည်းပါတယ်။

357
00:34:23,200 --> 00:34:28,410
Han Shaogong - ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူသားတွေရဲ့ ဆိုးသွမ်းမှုဟာ သူမသိတဲ့အရာမဟုတ်ပါဘူး။

358
00:34:28,410 --> 00:34:34,500
Han Shaogong - မင်း အရွယ်ရောက်လာပြီ။ မင်း သူ့အနားမှာ ခဏခဏနေနေရမယ် ကောင်းကောင်းကာကွယ်ရမယ်။

359
00:34:34,500 --> 00:34:39,600
Han Shaogong : ဒါဆို မင်းအဖေရဲ့ ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်မှာ အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်တယ်။

360
00:34:39,600 --> 00:34:43,190
Han Qi : Qi'er က အမေ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးမှာပါ၊ သူမကို နည်းနည်းလေးမှ ထိခိုက်နစ်နာအောင် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုပါဘူး။

361
00:34:43,190 --> 00:34:47,570
Han Shaogong: ကောင်းပြီ။ ကောင်းတယ်! ကောင်းတယ်!

362
00:34:49,190 --> 00:34:51,340
...ဒါဆို အိပ်မက်တစ်ခုပဲ...

363
00:34:51,340 --> 00:34:57,680
ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်တော်သည် ဓါးကိုဖယ်ကာ ပြုစုပျိုးထောင်ကာ အမေ့ဘက်သို့ အချိန်တိုင်း စောင့်ရှောက်မည်ဟု အဓိဋ္ဌာန်ပြုကာ၊

364
00:34:57,680 --> 00:35:04,600
နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ဆရာတော် ဘုရားကြီးရဲ့ မဏ္ဍပ်မှာ ချုပ်ထားတယ်၊
ငါ့စိတ်ကို အေးချမ်းစေတယ်၊

365
00:35:04,600 --> 00:35:10,410
အမေနဲ့ ဟွမ်ညီအကိုတွေရဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေအားလုံးကို ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။

366
00:35:10,410 --> 00:35:14,590
နှလုံးသားက ဘာကိုမှ မေးခွန်းမထုတ်တော့တဲ့အခါ၊ နားလည်နိုင်စွမ်းက ကျယ်ပြောလာပါတယ်။

367
00:35:14,590 --> 00:35:19,380
တစ်ကိုယ်လုံးက ချွေးပေါက်တွေ တဖြည်း ဖြည်း ပွင့်လာသလို ခံစားရတယ်...

368
00:35:20,580 --> 00:35:28,710
ဆယ်ညလောက်ကြာတော့ ဘုန်းကြီး ကျောင်းထဲက ထွက်လာတယ်၊
ကောင်းကင်မှာ တောက်ပနေတဲ့ လရောင်ကို ငေးကြည့်ရင်းနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာနဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။

369
00:35:28,710 --> 00:35:31,170
အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော် Foundation ထူထောင်မှုကနေ ဖြတ်သွားပါပြီ။

370
00:35:31,170 --> 00:35:37,560
မနက်ဖြန်သည် အမေ့ကို အထီးကျန်မှ ထွက်ခွာမည့်နေ့ဖြစ်သင့်သည်၊
ငါစိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ ရက်ပေါင်းများစွာရဲ့ အသီးအပွင့်တွေကို ကောင်းကောင်းကြည့်နိုင်ပါစေ။

371
00:35:37,560 --> 00:35:43,600
ဒါကိုတွေးပြီး ဝမ်းသာလိုက်တာ၊
လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အိပ်မက်ထဲတွင် အဖေ၏ ထက်သန်သော သွန်သင်ချက်များကို သတိရမိသည်။

372
00:35:43,870 --> 00:35:47,390
ဒါနဲ့ အဖိုးအိုရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဦးညွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

373
00:35:47,390 --> 00:35:54,680
ခမည်းတော်သည် လယ်ကွင်း၌ စစ်တိုက်၍ လူတရာသေ၏။
ချင်စစ်တပ်သည် ရန်သူလက်မှ သူ၏ရုပ်ကြွင်းများကို ပြန်ပေးရန်အတွက် ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့သည်။

374
00:35:54,680 --> 00:35:59,680
အဲဒီတုန်းက မေမေ ငိုကြွေးပြီး ဒီ Heng တောင်ပေါ်မှာ အဖေ့ရုပ်အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့တယ်။

375
00:35:59,680 --> 00:36:05,380
အဓိပ္ပါယ်ကတော့ ဖေဖေက သူမအနားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေနိုင်ပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ ခွဲမသွားဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါပဲ။

376
00:36:05,380 --> 00:36:10,920
နောက်အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘူးလို့ အမေက ကတိပြုတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဆယ့်သုံးနှစ်ကြာသွားတယ်။

377
00:36:11,340 --> 00:36:17,010
Lady Xueji နှင့် the Lone Blade of the Desert တို့ရဲ့ တည်ကြည်ပြီး မယိမ်းယိုင်တဲ့ ချစ်ခြင်းကိုလည်း ကမ္ဘာက သီဆိုထားပါတယ်။

378
00:36:18,780 --> 00:36:22,600
Han Qi: အဖေ။ မင်းရဲ့သားက မင်းကိုတွေ့ဖို့လာပြီ။

379
00:36:22,600 --> 00:36:29,840
Han Qi- မင်းရဲ့သားက ဖောင်ဒေးရှင်းထူထောင်မှုကနေ ဖောက်ထွက်သွားပြီ။
ဒီတခေါက် မေမေနဲ့ Luojing သွားပြီး ကျမ်းချက်တွေကို ရွတ်ပြပြီး မင်းကို အရှက်မခွဲဘူး

380
00:36:29,840 --> 00:36:35,390
Han Qi : အဖေ၊ Qi'er က အမေ့ကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးမှာ သေချာတယ်။

381
00:36:35,390 --> 00:36:41,250
အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်ရှိ အထီးကျန် ဇာတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်မတတ်နိုင်

382
00:36:41,250 --> 00:36:49,700
ငါ့အကြည့်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သံမဏိအောက်က ပူဇော်တဲ့အသီးက ပုပ်နေပြီ။
အောင်းဝင်လာကတည်းက အမေ မလာသင့်ဘူး။

383
00:36:49,700 --> 00:36:55,110
မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်များ တုန်ယင်နေပါသည်။

384
00:36:55,110 --> 00:37:00,230
ဒါပေမယ့် အခု ဖောင်ဒေးရှင်း ထူထောင်မှုကနေ ခွဲထွက်တော့ အရာအားလုံးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုကောင်းလာပါပြီ။

385
00:37:00,230 --> 00:37:06,230
ဖေဖေ၊ မင်းရဲ့သားက မေမေကို ထပ်ပြီး ဝမ်းနည်းစေမှာ သေချာတယ်။ မင်းရဲ့သားက မင်းအမေကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်လိမ့်မယ်။

386
00:37:06,230 --> 00:37:11,340
(သံချေးတက်သံ)

387
00:37:11,340 --> 00:37:18,830
Han Qi : (အသံလား? မကောင်းဘူးလား၊ တောင်ပေါ်ကနေ ဓားပြတွေ ထွက်လာတာ မပြောနဲ့။)

388
00:37:18,830 --> 00:37:26,350
မကြာသေးမီက ဟန်တောင်အနီးတွင် ဓားပြတိုက်ခံရပြန်သည်။ ဓားပြတွေ ညမိုးချုပ်ရင် မကောင်းဘူးပေါ့။

389
00:37:26,350 --> 00:37:32,620
ငယ်ငယ်တုန်းက ဟန်တောင်မှာ ဓားပြတွေ ဒုက္ခရောက်တတ်တယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ အမေက သူတို့ကို အာဏာပိုင်တွေ နှိမ်နင်းဖို့ ကူညီဖို့ တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်။

390
00:37:32,620 --> 00:37:37,020
ထိုမှသာလျှင် ထိုဓားပြအုပ်စုသည် ငြိမ်သက်သွားသည်— ယခုတောင်ပေါ်ပြန်တက်ဝံ့မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သူ

391
00:37:37,020 --> 00:37:41,830
(သံချေးတက်သံ)

392
00:37:41,830 --> 00:37:46,630
ဆိုးတယ်! ဤသည်မှာ အမှန်ပင် တက်လာသော ဓားပြများ ဖြစ်နိုင်သည်။

393
00:37:46,700 --> 00:37:52,900
ဤနေရာ၌ ဤတောအုပ်မှတပါး အဖုံးမရှိ၊ နောက်ကွယ်မှာ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုရှိတယ်။

394
00:37:52,900 --> 00:37:57,160
ကျွန်တော် အများကြီး မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ အုတ်ဂူနောက်ကို အမြန်ပြေးသွားတယ်။

395
00:37:57,160 --> 00:38:03,440
ဒီဓားပြတွေ နောက်ကျောက ချောက်ကမ်းပါးကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ပြန်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။
အဲဒီတုန်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ တစ်ခုခုကို ပြန်တွေးကြည့်တယ်။

396
00:38:03,610 --> 00:38:11,480
???: ဟူး ဟူး... မင်းက ဘယ်လိုကစားရမှန်း တကယ်သိတယ် အစ်ကို၊ သူ့ကို ဒီနေရာကနေ ဆွဲဆွဲခေါ်သွားတာ

397
00:38:11,480 --> 00:38:19,240
???: မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဲဒါကို အရင်သွား၊ ငါ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး တခြားငုတ်တုတ်ကို ကျေနပ်လိုက်မယ်။

398
00:38:19,240 --> 00:38:24,710
??? (အခြား) ဟား ဟား၊ မင်းအဲဒီလောက်လေးအကြောင်း တွေးနေသေးတာ သိတယ်။

399
00:38:24,710 --> 00:38:33,020
??? (အခြား) : ဒါဆို မင်းသွားတော့။ Shiniang က ငါတို့ဒီကို လာမယ်လို့ကြားတာနဲ့
သူမ ​အောက်​က လက်​သုံး​ချောင်းကို ပိုတင်းကျပ်​စွာ ဆုပ်​ထားလိုက်​သည်​

400
00:38:33,070 --> 00:38:38,920
Shiniang ? ပြီးတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့အသံ။ သူတို့ နှစ်ယောက်လို့ မပြောနဲ့။

401
00:38:38,920 --> 00:38:54,590
Pei Zhaoji : မင်းက လူဆိုးတပည့်နှစ်ယောက်၊ မင်း ဘယ်လိုမှ မဖွယ်မရာဖြစ်ရတာလဲ Aiya... oww... ဒီလောက်မညှာမတာ လှည့်စားတာကို ရပ်လိုက်ပါ

402
00:38:54,590 --> 00:39:03,830
Pei Zhaoji: မင်းရဲ့ Shiniang ကို တလမ်းလုံး ရိုက်နှက်နေတာပဲ၊ မင်း ခဏလောက် အနားယူမှာ မဟုတ်ဘူး။

403
00:39:04,040 --> 00:39:12,980
အမေ… အဲဒါ အမေရဲ့ အသံပဲ။ ဒီဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ ကျွန်တော် အရင်းနှီးဆုံး သိခဲ့ရတဲ့ အသံ။

404
00:39:12,980 --> 00:39:18,650
မဟုတ်ဘူး…မဖြစ်နိုင်ဘူး… အမေ ဘယ်လိုမှ ဒီလို ညင်သာတဲ့ အသံမျိုး ထွက်လာတာလဲ။

405
00:39:18,650 --> 00:39:22,590
ဒီလို စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ ငြိမ့်ညောင်းတဲ့ လေသံက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

406
00:39:22,590 --> 00:39:26,310
ဤသည်မှာ အတုဖြစ်ရမည် — မသေနိုင်သော မိန်းမပျိုကဲ့သို့ ဖြူစင်သောမိခင်၊

407
00:39:26,310 --> 00:39:31,330
ထိုညစ်ညမ်းသော အရာနှစ်ခုနှင့် သူမ မည်သို့ ရောထွေးနေနိုင်မည်နည်း။ အခန်းထဲမှာပဲ စိုက်နေကြတာ

408
00:39:31,330 --> 00:39:35,350
ဤသည်မှာ တောရိုင်းလူများကို ဆွဲဆောင်နေသော တောင်ပေါ်မှ သေးငယ်သော ကြောင်လေးများ ဖြစ်ရမည်...

409
00:39:35,350 --> 00:39:43,270
ငါ့နောက်ကျောသွားတွေက ထိပ်တွေကို ကြိတ်ကြိတ်တိုးနဲ့ ထိမိနေသလို ခံစားရတယ်။
ကိုယ့်ကိုကိုယ် အတင်းလှည့်ပြီး ဘေးကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်...

410
00:39:44,590 --> 00:39:53,830
Pei Zhaoji: အမ်… မင်းက… နှေးတယ်… mmm…

411
00:40:10,410 --> 00:40:21,000
Huan Chong: Phew… so good… how does Shiniang's tender cunt grip so well…

412
00:40:21,000 --> 00:40:33,960
Huan Chong : နင်သေသွားတဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ သင်္ချိုင်းကို လာရတာ မင်းကို ပိုလို့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။

413
00:40:50,690 --> 00:41:02,320
Huan Chong - ဟားဟား၊ Shiniang ၊ မင်းဟာ လူမျိုးတွေကို ဖြုတ်ချပြီး Dao ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို ရင်ဆိုင်ရပေမယ့်၊

414
00:41:02,320 --> 00:41:15,280
Huan Chong : ဟုတ်တယ်၊ လူငယ်ရဲ့ ပွင့်လန်းမှုကို ကျော်လွန်ပြီး
ဒီလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးရဲ့ခါးက မြို့ထဲက Little Taohong နဲ့ မယှဉ်ဘူး။

415
00:41:15,280 --> 00:41:32,110
Pei Zhaoji : ဘေ့ … မင်းက တပည့်ဆိုးပဲ …
မင်းရဲ့သခင်ကို အပျော်အပါးရပ်ကွက်ထဲက မိန်းမတွေနဲ့ နှိုင်းယှဥ်ဝံ့တာ...

416
00:41:32,110 --> 00:41:46,790
Pei Zhaoji : မင်းရဲ့သခင်… ah… is the head of the human Sect… ah… တစ်သောင်းလေးစားတယ်… ah…

417
00:41:46,790 --> 00:41:57,850
Huan Chong: ဟဲ ဟဲ ဟဲ။ လူ့ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ၊ ငါ့ခြေ၊
အခု မင်း ခွေးမတစ်ကောင်လို ဖင်ကြီးကို ဖောက်ပြီး မင်းကို နမ်းဖို့ တောင်းနေတာ မဟုတ်လား

418
00:41:57,850 --> 00:42:09,110
Pei Zhaoji: ဆိုးတယ်!… မင်းဘယ်လိုသတ္တိရှိလဲ… မင်းရဲ့သခင်ကို ဒီလိုစော်ကားလိုက်တာ။

419
00:42:10,460 --> 00:42:21,720
Pei Zhaoji: Nnah! ဟိုမှာ မင်းရဲ့သခင်ကို မင်းဘယ်လောက်သတ္တိရှိရှိ ရိုက်ရဲတာလဲ။ အိုက်!

420
00:42:29,970 --> 00:42:41,230
Pei Zhaoji: အိုက်! အပြစ်ရှိသောတပည့်၊ သင်၏ဆရာသည် သင့်အား ဝိဇ္ဇာပညာကို သင်ပေးသည်ဟု ထင်မြင်စေအံ့

421
00:42:45,440 --> 00:43:00,250
Pei Zhaoji: အီး! မတိုက်ပါနဲ့… နာကျင်တယ်…

422
00:43:03,670 --> 00:43:18,750
Huan Chong: ဟဲ ဟဲ ဟဲ...
ပြတ်ပြတ်သားသား ထိမိသော်လည်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ထားလိုက်သည် — Shiniang၊ နာကျင်စရာလား ဝမ်းသာစရာလား။

423
00:43:21,880 --> 00:43:35,840
Pei Zhaoji: မဟုတ်ပါဘူး… ah! အပြစ်ရှိသောတပည့်… သင်၏သခင်သည် သင့်ကို မဆက်ဆံပါနှင့်

424
00:43:37,930 --> 00:43:53,010
Huan Chong : ဟဲ ဟဲ ဟဲ … မင်းပါးစပ်က ဆဲဆိုဆဲဆို၊
Shiniang ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပါးရိုက်တိုင်း ရိုးသားစွာ အဖြေပေးသည်...

425
00:43:53,020 --> 00:44:06,750
Huan Chong : တစ်ချက် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီး Shiniang ရဲ့ ပျားရည်အပေါက်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်ရင်း ငါ့ကြက်ကို ပိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည် ~

426
00:44:06,750 --> 00:44:12,520
Pei Zhaoji: ငါမလုပ်ဘူး… ah!

427
00:44:16,490 --> 00:44:30,220
Huan Chong : ဟဲ ဟဲ ဟဲ ၊ အခု မင်းရဲ့အခြေအနေကိုကြည့်
လူ့ဂိုဏ်း၏ဦးခေါင်းတစ်ဝက်တစ်ပျက်ဘယ်မှာကျန်ခဲ့သနည်း။

428
00:44:30,220 --> 00:44:38,790
Huan Chong: ရှင်းရှင်းပြောရရင် ခွေးမတစ်ကောင်က အရိုက်ခံရဖို့ တောင်းနေတာ။

429
00:44:38,790 --> 00:44:44,080
Pei Zhaoji: Nnah! ဟေး။

430
00:44:44,630 --> 00:44:49,920
Pei Zhaoji: အိုး... hnngh hnngh hnngh!!!! လာရိုက်တော့မယ်နော်...သွားတော့မယ်နော်...

431
00:44:54,320 --> 00:45:02,890
Huan Chong : Slutty Shiniang ၊ မင်းတပည့်ရဲ့ အမိုက်စားက နေလို့ကောင်းလား။
ထိုကဲ့သို့ ဖင်ကြီးကြီး တစ်ချက် တစ်ချက် တလှုပ်လှုပ် တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် ဆောင့်သည်။

432
00:45:04,860 --> 00:45:09,570
Huan Chong : Great Qin ရဲ့ နာမည်ကြီး Lady Xueji ကို ဘယ်သူကထင်မှာလဲ။

433
00:45:09,570 --> 00:45:19,720
Huan Chong- သည် သန်းခေါင်ယံအချိန်မတိုင်မီတွင် သူမ၏ဆူဖြိုးသောဖင်ကို ဖောက်ထုတ်ခြင်းကို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။
တပည့်ဖြစ်သူ၏ လိမ္မာပါးနပ်သော ဖင်ပေါက်ကို သတ်ရန် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သင်္ချိုင်းတွင်း၊

434
00:45:20,910 --> 00:45:30,800
Pei Zhaoji : ဟီး ဟီး ဟီး… နှေးတယ်… မင်းရဲ့ အရာက ကြီးလွန်းတယ်… မင်း တပည့်ဆိုး…

435
00:45:30,800 --> 00:45:39,710
Pei Zhaoji : မင်းရဲ့သခင်ကို ဒီလောက်မတော်တရော်လုပ်ရဲတာ အိုးးးးးးးး...

436
00:45:41,780 --> 00:45:51,930
Huan Chong: Slutty Shiniang၊ ဒီဆူဖြိုးတဲ့ဖင်ကြီးကို ဖယ်ထား၊ မင်းရဲ့တပည့်ရောက်လာတော့မယ်။

437
00:45:52,680 --> 00:45:57,220
ငါ့နှလုံးသားက ခုန်ထွက်တော့မယ်လို့ ခံစားရတယ်။

438
00:45:57,220 --> 00:46:03,830
အဲဒီ ရင်ခုန်သံက ငါ့နောက်က အမေ့ရဲ့ ညည်းသံတွေထက် ပိုလို့တောင် နင့်နေခဲ့တယ်။

439
00:46:03,830 --> 00:46:11,620
ငါ့စိတ်တွေ သွေးတွေ စီးကျနေသလို ခံစားရတယ်။
အမေ့ရဲ့ အပြုအမူတိုင်း၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အပြုံးတိုင်းက အမေ့ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပြည့်နေတယ်။

440
00:46:11,620 --> 00:46:20,170
အဖေဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အမေက Ziwei Abbey ရဲ့ တပည့်တွေကို ပစ်ပယ်ခဲ့တယ်၊
အကြီးတန်းအစ်ကို Zou ကို Luojing သို့ခေါ်ဆောင်ပြီးနောက် တပည့်များကို မခေါ်တော့ပါ။

441
00:46:20,760 --> 00:46:26,660
ဒီလက်စွပ်နှစ်ကောင်တောင်ပေါ်မတက်မချင်း… ဒီနေ့အခြေအနေက ငါ့ကြောင့်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။

442
00:46:26,660 --> 00:46:34,100
Daoist စိုက်ပျိုးမှုမှာ ကျွန်တော် ဘာမှ မအောင်မြင်ဖူးပါဘူး။
အမေက တပည့်တွေကို ဖြုတ်ပြီး အကြီးတန်းအစ်ကို Zou က ကျွန်တော့်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ လွှတ်လိုက်တယ်။

443
00:46:34,100 --> 00:46:40,920
ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းက မွဲခြောက်နေမှာဘဲ။ Luojing ခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမေ ခံစားဖူးမှာပါ။
တရားဟောဖို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ဖောင်ဒေးရှင်း ထူထောင်ခြင်း မပြုရသေးဘူး။

444
00:46:40,920 --> 00:46:46,210
ဟွမ်အစ်ကိုတွေကို အနုပညာ သင်ယူခွင့် ပေးတယ်။ ဒီ Huan ညီအစ်ကိုတွေက အမေ့ကို လှည့်စားခဲ့တာဖြစ်မယ်။

445
00:46:46,210 --> 00:46:52,260
မဟုတ်ဘူး- ငါသူ့ကို ကယ်ရမယ်။ ငါ့အမေကို အဲဒီလက်ဆွဲကြိုးကနေ ပြန်ယူရမယ်။

446
00:46:52,260 --> 00:46:59,620
ဒီလိုတွေးလိုက်တော့ ငါ့အတွေးတွေက ချက်ခြင်းရှင်းသွားတယ်။
လျှာဖျားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သွေး၏ အရသာသည် ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြည့်သွားသည်

447
00:46:59,620 --> 00:47:06,210
ကျွန်တော် ဒီဂရီအနည်းငယ် တိုးကာ မတ်တပ်ရပ်ကာ အမေ့ကို ကယ်တင်တော့မည် ဟူသော အသိမဲ့ လူယုတ်မာကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။

448
00:47:06,210 --> 00:47:13,350
ဒါပေမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခုန်သံနဲ့ ညည်းညူသံက ငါ့နားထဲကို ရုတ်တရက်ရောက်လာတယ်။

449
00:47:27,110 --> 00:47:43,240
Pei Zhaoji: Hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh!!!

450
00:47:45,170 --> 00:47:53,380
Huan Chong : ငါ့ရဲ့ ပါးနပ်တဲ့ Shiniang ၊ မင်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပေါက်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားပြန်တယ်။

451
00:47:53,380 --> 00:48:03,540
Huan Chong : ငါ့ရဲ့ကြီးမားတဲ့ ရတနာဟာ မသေနိုင်တဲ့နန်းတော်ထဲကိုတောင် မ၀င်ရောက်သေးဘူး၊
ဒါပေမင့် မင်းဒီလို အော်ဟစ်နေတာဟာ တကယ့်ကို ယုတ်ညံ့တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုပါ။

452
00:48:03,950 --> 00:48:20,080
Pei Zhaoji: မင်း… နှေးတယ်… အရမ်းမခက်ပါနဲ့… ah ah ah ah

453
00:48:24,670 --> 00:48:32,980
မေမေ… မတွေ့ရတာ တစ်လခွဲပဲရှိသေးတာ ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ…

454
00:48:32,980 --> 00:48:38,830
ဤညစ်ညမ်းသော ကာမဂုဏ်ကို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ဖြိုခွင်းရန် မတ်တပ်ရပ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် တင်းမာနေပါသည်။

455
00:48:38,830 --> 00:48:43,240
ဒါပေမယ့် ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသလိုပဲ။ ငါဘယ်လောက်ပဲ တင်းမာနေပါစေ။

456
00:48:43,240 --> 00:48:49,410
ငါ့ခြေထောက်တွေ မလှုပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ ငါ့ညီလေးရဲ့ခြေထောက်တွေကြားက တောင့်တင်းလာခဲ့တယ်...

457
00:49:04,640 --> 00:49:16,550
Huan Chong : Shiniang က အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိလို့ပဲ၊
ဒီအပေါက်လေးက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ မင်းတပည့်က မင်းကို အဆက်မပြတ် နမ်းချင်နေတာ~

458
00:49:18,130 --> 00:49:23,970
Huan Chong သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခံစားခဲ့ရပေမည်။

459
00:49:23,970 --> 00:49:30,620
မိခင်ကဲ့သို့ Daoist လူ့ဂိုဏ်း၏ဦးခေါင်းအတွင်း၌ လွတ်လပ်စွာလုပ်ရန်၊
နားမလည်နိုင်သော နက်နဲသော သမ္ပတ္တိတရားနှင့် ကမ္ဘာကျော် ကျော်ကြား၏။

460
00:49:30,620 --> 00:49:36,760
ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက်လောက်တောင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်ပါဘူး။

461
00:49:36,760 --> 00:49:48,250
အမေ့ရဲ့ သနားညှာတာတဲ့ အမူအယာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ကြက်က သံတုတ်တစ်ချောင်းလို မာကျောလာတယ်

462
00:49:48,250 --> 00:49:57,360
ထိုတွန်းအားဖြင့် ယခုထိ ကော့မှူးကို အမေ့ပန်းနန်းတော်ထဲသို့ မတွန်းချရသေးပေ။

463
00:50:01,150 --> 00:50:08,900
သူ မလိုချင်ဘူး ၊ ဒါပေမယ့် အမေက ဝိညာဉ်တော် ဖြတ်ကျော်တဲ့ နယ်ပယ်ကို ကြာကြာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တယ်။

464
00:50:14,170 --> 00:50:23,850
အဖေဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အမေသည် သားအိမ်တံဆိပ်ခတ်ရန် 【Womb-Sealing Technique】 ကိုအသုံးပြုခဲ့သည်။

465
00:50:27,770 --> 00:50:33,540
အလိုဆန္ဒကို လုံး၀ပိတ်စေခြင်း၊ ဟွမ်ချုံလို သေလောက်တဲ့လူက ဒီအတားအဆီးကို ဘယ်လိုဖြတ်ကျော်နိုင်မလဲ။

466
00:50:33,790 --> 00:50:49,920
Pei Zhaoji: Hmph~ မင်းလမ်းကိုရောက်ပြီ၊ coy ဆော့နေတုန်း —
မင်းညီအကိုနှစ်ယောက် တကယ်ပဲ စုတ်ပြတ်သတ်နေတာပဲ~

467
00:50:51,600 --> 00:51:03,510
Huan Chong : ကောင်းပြီ Shiniang ၊ မင်းရဲ့ ပန်းနန်းတော်အောက်၊
သင်၏တပည့်၏ကြက်ကြီးသည် အထဲသို့ဝင်၍ ကောင်း၍ လျော်ကန်စွာ ပေါင်စေလော့

468
00:51:04,230 --> 00:51:14,790
Huan Chong : Shiniang ~ မင်းရဲ့နေ့စဥ်ပျော်စရာ အရသာက မင်းနဲ့ ယှဉ်လို့ မရဘူး

469
00:51:16,410 --> 00:51:22,510
Huan Chong ၏ ညစ်ညမ်းပြီး အရှက်မဲ့သော အသံကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို ဓားသွားနှစ်ချောင်းကို ပေးချင်လာသည်။

470
00:51:22,510 --> 00:51:29,330
Daoist အမျိုးသမီး ပြုစုပျိုးထောင်သူများသည် နှစ်ကြိမ် ပြုစုပျိုးထောင်သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် အမျိုးသား ပြုစုပျိုးထောင်သူများကို ၎င်းတို့၏ အနုပညာများ မြှင့်တင်ရန် ဖြည့်စွက်နိုင်သည်

471
00:51:29,330 --> 00:51:39,030
ဒါပေမယ့် Xuanzhao နယ်ပယ်ကို ဖြိုဖျက်သွားတဲ့ အသစ်တစ်ယောက်နဲ့ နှစ်ကြိမ် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးစေပါတယ်

472
00:51:39,030 --> 00:51:48,850
အလွန်မြင့်မားသော Daoist အမျိုးသမီး ပြုစုပျိုးထောင်သူများသည် ဤအနုပညာကို ရှောင်နေချိန်တွင် အသက်သွင်းကြသည်။

473
00:51:48,980 --> 00:51:56,510
စိတ်ဆန္ဒကို လျော့ကျစေရုံသာမက စိုက်ပျိုးမှုကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်။

474
00:51:56,510 --> 00:52:06,330
ဒါပေမယ့် လိင်ဆက်ဆံစဉ်မှာတောင် ပန်းနန်းတော်က ယောက်ျားလေးရဲ့ နှိုးဆော်မှုကို ဘယ်လိုမှ ဆင်းသက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊

475
00:52:06,400 --> 00:52:15,770
ထို့ကြောင့် သုက်ရည်ဖြင့် ထိလျှင်ပင် ပန်းနန်းတော်သည် သေးငယ်သော တင်ပါးဆုံတွင်း အနေအထားသို့ ပြန်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

476
00:52:15,770 --> 00:52:25,350
ဤနည်းဖြင့် သားအိမ်ခေါင်းအပေါက်သည် မျိုးစေ့သိုလှောင်ကန်ထဲတွင် ဘယ်တော့မှ မစိမ်နိုင်ဘဲ သုတ်ရည်များ စုပ်ယူမည်မဟုတ်ပါ။

477
00:52:25,350 --> 00:52:33,600
သို့သော် အဆင့်အတန်းမြင့်သော အမျိုးသမီး စိုက်ပျိုးသူသည် နှစ်ထပ်စိုက်ပျိုးခြင်း၏ အရသာကို ကြာရှည်စွာ အရသာခံနေသောကြောင့်၊
သာမန်လိင်ဆက်ဆံခြင်းထက် သာလွန်သည်။

478
00:52:33,600 --> 00:52:41,960
ယင်းအစား ဤအနုပညာကို ကြာရှည်အသုံးပြုခြင်းသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင် အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကို လျော့ကျစေသည်။

479
00:52:41,960 --> 00:52:51,370
ဤလျှို့ဝှက်အနုပညာကို ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သားအိမ်သည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။

480
00:52:51,370 --> 00:52:58,890
သားအိမ်ခေါင်းသည် အပြည့်အဝပွင့်သည်။ ထိုအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ယောက်ျားမျိုးစေ့သည် ပြုစုပျိုးထောင်သူ အမျိုးသမီး၏ဝမ်းထဲသို့ သွန်းလောင်းလိမ့်မည်။

481
00:52:58,890 --> 00:53:07,650
ကြာရှည်စွာ ရပ်နေသော သားအိမ်ခေါင်းသည် ဤဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များကို လောဘကြီးစွာ စုပ်ပြီး မျိုချလိမ့်မည်၊

482
00:53:07,700 --> 00:53:16,270
စိုက်ပျိုးမှုနည်းသူ၏ သုက်ရည်ကို စုပ်ယူခြင်းသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားကို ဝါးမြိုသွားမည့်အစား၊

483
00:53:16,270 --> 00:53:25,860
Dao သည် အရာခပ်သိမ်း၏ ချိန်ခွင်လျှာကို တန်ဖိုးထားသည်၊ Dao သည် သဘာဝအတိုင်း လိုက်နာသည်။
ဤမျှတမှုဥပဒေ ပျက်သွားသည်နှင့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်

484
00:53:25,940 --> 00:53:36,590
Pei Zhaoji: လူယုတ်မာ... ညံ့ဖျင်းတဲ့ တပည့်... မင်းရဲ့ သခင်က မင်းကို မပြောခဲ့ဘူး... အပြင်ဘက်ကို တွန်းထုတ်ရုံပဲ၊

485
00:53:36,590 --> 00:53:47,330
Pei Zhaoji: အိုး... နှေးတယ်... မင်းမှာ လောဘကြီးတဲ့... အတွေးတွေ မရှိဘူး...

486
00:53:47,330 --> 00:53:57,870
Huan Chong: ဟဲ ဟဲ ဟဲ၊
မင်းရဲ့အဖိုးတန်တဲ့သားလေး မင်းရဲ့ချစ်လှစွာသောမိခင်ကိုမြင်ရင် မင်းဘယ်လိုထင်မလဲ ငါတကယ်အံ့သြမိတယ်

487
00:53:57,870 --> 00:54:04,220
Huan Chong: လာ~ အနေအထားပြောင်းရအောင်

488
00:54:05,320 --> 00:54:12,460
Pei Zhaoji : မင်း... Qi'er ကို မပြောရဘူး...

489
00:54:12,780 --> 00:54:22,810
အမေ့ရဲ့ အနေအထိုင်က နိမ့်ကျနေပေမယ့်၊
မည်သူ့ကိုမျှ သနားညှာတာသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် သူမပါးစပ်က လေးပုံတစ်ပုံမျှ မပေး

490
00:54:22,810 --> 00:54:28,890
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘေးနားက ရင်းနှီးတဲ့ လေစီးကြောင်းကိုလည်း ခံစားရတယ်။

491
00:54:28,890 --> 00:54:40,120
ဒေါသထွက်သောအခါတွင် မိခင်အတွက် ထူးခြားသော ရောင်ဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
ငါ့ရင်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တွေ ထပ်ပြီး လှုပ်ခတ်လာခဲ့တယ်။

492
00:54:40,120 --> 00:54:49,010
ဤယုတ်မာသော ဇာတိပကတိတပ်မက်မှု၌ အမေသည် မနစ်မြုပ်သေးပုံရသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ငါအရင်လာတုန်းပဲ။

493
00:54:49,010 --> 00:54:55,360
Huan Chong : Shiniang ရဲ့ ပါးစပ်က လေးပုံတစ်ပုံကို မပေးပေမယ့် ဒီပန်းပေါက်က ရိုးရိုးသားသား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားတယ်။

494
00:54:55,450 --> 00:55:01,590
Huan Chong : မင်းရဲ့သားကို မင်းငါ့ကို ပြောခွင့်မပေးဘူး — ငါ ဒီထက်မကပြောမယ်။

495
00:55:09,130 --> 00:55:16,260
Pei Zhaoji : ပိုမြန်တယ်… ဘယ်လိုလဲ… ကျွမ်းကျင်တယ်…

496
00:55:23,990 --> 00:55:31,130
Pei Zhaoji : ဟီးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

497
00:56:03,670 --> 00:56:16,400
Pei Zhaoji : မင်းက... တပည့်ဆိုး... အိုး... အရမ်း ထုံကျင်နေတယ်... တပည့်သူခိုး... မလာသေးဘူး... မြန်မြန်...

498
00:56:19,050 --> 00:56:30,990
ငါ့ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်တော့မယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ကူကယ်ရာမဲ့တဲ့ခံစားချက်က ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြန်တယ်။

499
00:56:30,990 --> 00:56:35,290
အမေ…အမေ…

500
00:56:35,290 --> 00:56:43,120
ရှုပ်ပွပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင်၊ ဆလိုက်ရှိုးတစ်ခုလို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ဖြစ်နေသည်။

501
00:56:43,120 --> 00:56:51,040
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော၊ ဖော်ရွေသော၊ ပြေပြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမေ့ရုပ်ပုံများကို လွန်ခဲ့သည့်ရက်များက ပြသခဲ့သည်။

502
00:56:51,040 --> 00:56:58,310
တစ်ညလုံး ဖျားနာပြီး ငါ့ဘေးမှာ ဆေးတိုက်နေတဲ့ မြင်ကွင်း

503
00:56:58,310 --> 00:57:04,720
ကျွန်တော် ပေါ့လျော့ပြီး ရေသာခိုရင်း ဟန်ဆောင် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချတယ်။

504
00:57:04,720 --> 00:57:15,010
ကျွန်တော့်မွေးနေ့မှာ ထမင်းချက်ကောင်းတစ်ယောက်မှ ဟင်းပွဲတစ်ပွဲခင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့...

505
00:57:15,010 --> 00:57:20,260
ကဲ…ဒါတွေအားလုံး…

506
00:57:20,260 --> 00:57:30,050
Huan Chong : ငါ့ရဲ့ ပါးနပ်တဲ့ Shiniang ၊ မင်းရဲ့ အဖိုးတန်သားလေးက အခု ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ မြန်မြန် အိပ်ပျော်နေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

507
00:57:30,050 --> 00:57:40,160
Huan Chong : သူ့ချစ်ရတဲ့အမေက သူ့အဘိုးကြီးရဲ့သင်္ချိုင်းရှေ့မှာ ဆွဲထုတ်ပြီး ချိတ်ဆွဲပြီး စုတ်သတ်နေတုန်း~

508
00:57:40,160 --> 00:57:54,040
Pei Zhaoji: လူယုတ်မာ… မိုက်မဲတဲ့ စကားတွေ ထပ်ပြောပြီး မင်းရဲ့ သခင်… မင်းရဲ့ စျေးပေါတဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်…

509
00:57:54,040 --> 00:58:01,200
Huan Chong : Shiniang ၊ မင်းက ရွှတ် ~ မင်းတပည့်ရဲ့ အဖိုးတန်လှတဲ့ ဒီလျှာကို ဖြတ်ဖို့ မင်းဘယ်လို သည်းခံနိုင်မှာလဲ

510
00:58:01,200 --> 00:58:13,190
Huan Chong : Shiniang ရဲ့ boudoir မှာ ဒီလွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေက ငါတို့ ညီအကိုနှစ်ယောက်ရဲ့လျှာက မင်းကို အများကြီး အကျိုးပြုတယ်~

511
00:58:16,070 --> 00:58:25,060
Pei Zhaoji: မဟုတ်ဘူး… တကယ်… တကယ်၊ ပိုမြန်တယ်…

512
00:58:33,820 --> 00:58:42,810
Pei Zhaoji: မင်းရဲ့သခင်… ah ah… မကောင်းဘူး… ဟိုမှာ… သွားတော့မယ်… ထွက်သွားပြီ…

513
00:58:51,420 --> 00:59:03,410
Huan Chong: တင်းကျပ်ပြန်ပြီ! Slutty Shiniang ၊ မင်းနောက်တစ်ခါ အထွတ်အထိပ်ရောက်တော့မှာလား။ ဒီငနဲကောင်က ပိုပိုတင်းကြပ်နေတယ်။

514
00:59:08,110 --> 00:59:20,110
Huan Chong : Slutty Shiniang ၊ Shiniang ကောင်းကောင်း ၊ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် Shiniang ၊ တပည့် … တပည့်က ကြာကြာ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး !

515
00:59:29,830 --> 00:59:50,280
Pei Zhaoji: အိုး…အိုး…အိုး…

516
01:00:03,390 --> 01:00:12,200
"Qi'er ကြီးလာပြီ၊ မင်းအမေကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ရမယ်!"

517
01:00:12,200 --> 01:00:19,520
အိပ်မက်ထဲမှာ ဖေဖေရဲ့ စွဲချက်တွေက ငါ့နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသေးပေမယ့် ဒီသန်းခေါင်ယံအချိန်

518
01:00:19,520 --> 01:00:30,380
အဲဒါကို အစားထိုးလိုက်တာက တောရိုင်းလူတယောက်နဲ့ မေမေတို့ တွဲနေတဲ့ အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရတယ်...။

519
01:00:30,380 --> 01:00:44,450
အမေဟာ နွေဦးရာသီမှာ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မက်မွန်ပွင့်တွေ သူ့မျက်နှာကို ရွှန်းလဲ့နေတယ်၊
ဆန္ဒအရ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မုဆိုးမတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်

520
01:00:44,450 --> 01:00:54,670
Daoist မသေနိုင်သော ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ သည်

521
01:00:55,570 --> 01:01:03,410
Huan Chong: Shiniang၊ တပည့်... က ပစ်တော့မှာပဲ... ငါ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ Shiniang

522
01:01:03,410 --> 01:01:13,710
Huan Chong : မင်း ကရုဏာပြပြီး ပန်းနန်းတော်ကို ဖွင့်လို့မရဘူးလား။ တပည့် တောင်းပန်ပါတယ်...

523
01:01:13,830 --> 01:01:33,230
Pei Zhaoji : မင်းက မုန်းတယ်... ယုတ်မာတယ်... မင်းရဲ့ Shiniang... ဆိုးဆိုးရွားရွားလုပ်တဲ့ နည်းပညာကို ပြန်ဖျက်ချင်တယ်...

524
01:01:33,230 --> 01:01:42,800
Huan Chong က ချွေးတွေရွှဲပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊

525
01:01:42,800 --> 01:01:49,460
စောစောက ခေါင်းမာပြီး ခေါင်းမာတဲ့ အမူအရာကနေ ရုတ်တရက် သူ့ ရပ်တည်ချက် လျော့သွားတယ်။

526
01:01:49,460 --> 01:01:58,150
အသနားခံတဲ့မျက်နှာနဲ့ အမေ့ကိုကြည့်ရင်း ဖားတစ်ကောင်လို ခွေးတစ်ကောင်လို

527
01:01:58,150 --> 01:02:08,960
မေမေသည် သူမ၏ ချစ်စဖွယ် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။
ငါ့နှလုံးသားက တိတ်တိတ်လေး အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။

528
01:02:08,960 --> 01:02:20,520
Pei Zhaoji - အပြစ်သားတပည့်၊ မင်းရဲ့သခင်က မင်းကို အတိတ်ဘဝက အကြွေးတင်ထားပုံရတယ်၊ တကယ်တော့ မင်းရဲ့ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်တက်နေတာ၊

529
01:02:20,520 --> 01:02:33,490
Pei Zhaoji: ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့သခင်က ဒီ Womb-Sealing အနုပညာကို ပြန်ဖျက်ချင်ရင် မင်းရဲ့သခင်ကို တစ်ခုတော့ ကတိပေးရမယ်။

530
01:02:33,490 --> 01:02:44,800
Huan Chong : ဖွူး… အဖိုးတန် Shiniang ၊ ဒါဆို ပြောစမ်းပါ … ဒီကျိန်စာ ပန်းချီကို ဘယ်လို ပြန်ပြင်ရမလဲ …

531
01:02:44,800 --> 01:02:54,010
Huan Chong : မင်းတပည့်လေးရဲ့ ဒီဆန္ဒပြည့်ဝတဲ့ ဒီရွှေချောင်းလေးဟာ... မစောင့်နိုင်တော့ဘူး...

532
01:02:59,550 --> 01:03:11,120
Pei Zhaoji: မင်းကတကယ်ပဲ… မျောက်တစ်ကောင်လို စိတ်မရှည်ဘူး… ဒီလိုမျိုး… Tomo… မနက်ဖြန်… မင်းညီအကိုနှစ်ယောက် ငါနဲ့လိုက်လာမယ်…

533
01:03:11,120 --> 01:03:23,690
Pei Zhaoji : ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... Luojing ကို လာခဲ့ပါ... အိုး~ ဖြည်းဖြည်း တွန်းပါ... မင်းရနိုင်ရင်...

534
01:03:23,690 --> 01:03:36,780
Pei Zhaoji - လက်ရှိ ကောင်းကင်သားတော် ... မင်းရဲ့ အရှင်သခင် ... ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ပည်းပြားကို ရယူလိုက်ပါ။

535
01:03:55,410 --> 01:04:04,620
Huan Chong : Shiniang ~ ပြောပါ၊ မင်းတပည့်ကို ကတိပေးပါ ~

536
01:04:05,270 --> 01:04:17,280
Pei Zhaoji : မင်း ငါ့ဘဝ ပျက်သွားပြီ… အိုး~ အရမ်းကောင်းတယ်… ဟုတ်ပါတယ်… ဆိုရင်…

537
01:04:17,280 --> 01:04:30,370
Pei Zhaoji: မင်းဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကမ္ပည်းပြားကိုရရင် မင်းရဲ့သခင်... မင်းရဲ့သခင်က...

538
01:04:45,100 --> 01:04:53,260
Huan Chong: ​ပြောပါ~ မင်းရဲ့တပည့်​က ဒီဂုဏ်​ကို တကယ်​​အောင်​မြင်​ရင်​ ငါ့ရဲ့ ​ကောင်းမြတ်​တဲ့ Shiniang က ဘာကတိ​ပေးမှာလဲ~

539
01:04:53,820 --> 01:05:01,930
မြေကြီးပေါ်မှာ အမေ ဘာတွေတွေးနေလဲ တွေးတောင် မတွေးရဲတော့ဘူး။ အမေက သူ့ကိုယ်သူ ဆင်ခြေရှာနေသလိုပဲ။

540
01:05:01,930 --> 01:05:08,930
ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာ တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့သော သားအိမ်-တံဆိပ်ခတ်ခြင်းအနုပညာကို ဖျက်သိမ်းရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု

541
01:05:08,930 --> 01:05:18,540
ဤညစ်ညမ်းသောလူပုလေးကို သူမ၏ပန်းနန်းတော်ထဲသို့ တလိုတလားခွင့်ပြုကာ သူမ၏အမြင့်မြတ်ဆုံးနေရာသို့ ကျဆင်းသွားသည်

542
01:05:18,540 --> 01:05:27,130
တစ်ချိန်က ငါ့ပိုင်ခဲ့တဲ့ တားမြစ်မြေကို သိမ်းလိုက်။

543
01:05:27,130 --> 01:05:36,520
မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး! ငါ့လက်သည်းတွေက ငါ့အရေပြားကို စိုရွှဲပြီး လတ်ဆတ်တဲ့သွေးတွေက ငါ့လက်ဖဝါးပေါ် ရွှဲလာနေတယ်။

544
01:05:36,520 --> 01:05:45,960
အမေ… သူ့ကို ကတိမပေးနဲ့… Luojing ကို မခေါ်ပါနဲ့… Qi’er တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ပါနဲ့!!

545
01:05:45,960 --> 01:05:55,500
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ငါ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဒီ အဓိပ္ပါယ်မဲ့တဲ့ ကိစ္စရပ်ကို ရပ်လိုက်မယ်။

546
01:05:55,500 --> 01:06:05,120
အနည်းဆုံးတော့ ဖောင်ဒေးရှင်း ထူထောင်မှုကနေ ဖောက်ထွက်ခဲ့တာလို့ အမေ့ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။
ငါက သုံးနှစ်ကြာအောင် ဘာမှမဖြစ်သလို မနေခဲ့ဘူး၊

547
01:06:05,120 --> 01:06:12,770
အမေ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ မေမေ၊ မေမေက ကျွန်မပါ။

548
01:06:15,240 --> 01:06:28,330
Pei Zhaoji: Hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh hnngh!!

549
01:06:28,880 --> 01:06:38,890
Huan Chong : မြန်မြန်ပြော၊ ငါ့ရဲ့ fucking ကောင်းလား Shiniang မင်းက ငါ့ကို အတိအကျ ကတိပေးမှာလား။

550
01:06:39,890 --> 01:06:52,980
Pei Zhaoji: အိုး၊ ငါကတိပေးတယ်၊ မင်းရဲ့သခင်ကတိပေးတယ်၊
အို~ ဆိုးသွမ်းတဲ့ တပည့်ကြီး… အရှင်ဘုရား ကတိတော်တွေ ရနေသရွေ့…

551
01:06:53,180 --> 01:07:06,280
Pei Zhaoji : …ကမ္ပည်းစာ … မင်းရဲ့သခင် … နည်းစနစ်ကို ပြန်ဖျက်မယ် … မင်းကိုခွင့်ပြုပါ …
မင်းကို ခုန်ချပါစေ… မင်းရဲ့သခင်ရဲ့ ပန်းနန်းတော်ထဲကို ၀င်လိုက်ပါ… မင်းသခင်ရဲ့ ပန်းနန်းတော်၊

552
01:07:09,130 --> 01:07:15,900
Huan Chong : ဟားဟား၊ Shiniang ကောင်းတယ်၊ တပည့်က မင်းကို သေအောင်ချစ်တယ်~ Shiniang မြန်မြန်နေကောင်းပါစေ

553
01:07:15,900 --> 01:07:25,400
Huan Chong : မင်းရဲ့တပည့်က တကယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ရလိမ့်မယ်။
အဲဒီအခါမှာ မင်းရဲ့တပည့်တွေရဲ့ အစွမ်းအစကို တရားရုံးတစ်ရုံးလုံးက သက်သေအဖြစ် ငါခွင့်ပြုမယ်။

554
01:07:25,400 --> 01:07:30,420
Huan Chong: ပြီး Shiniang ကို ပိုဘုန်းကြီးစေတယ်။

555
01:07:30,420 --> 01:07:43,510
Pei Zhaoji: အိုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

556
01:07:43,670 --> 01:07:47,610
Huan Chong : အဖိုးတန် Shiniang ၊ မင်းက ပိုနှေးချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုမြန်စေချင်လား။

557
01:07:47,610 --> 01:07:53,500
Huan Chong : Shiniang ရဲ့ညီမလေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထိန်းကျောင်းဖို့ မင်းတပည့်က ဘာသုံးသင့်လဲ။

558
01:07:54,600 --> 01:08:05,860
Pei Zhaoji: ဟုတ်ပါတယ် အဲဒါ… တပည့်ရဲ့… အကြီးကြီး… ကော်… ကြက်ကြီး!

559
01:08:05,860 --> 01:08:18,500
Pei Zhaoji: မင်းရဲ့ ဒီကြက်ကြီးကို သုံးပါ။ မင်းရဲ့သခင်ကိုရမ်… မင်းသခင်ရဲ့ပန်းတွင်းကခက်တယ်!!

560
01:08:18,500 --> 01:08:24,390
Huan Chong: ဘာပန်းပေါက်လဲ။ ရှင်းရှင်းလေးပဲ ပါးစပ်လေး!! ထပ်ပြောပါဦး!!

561
01:08:27,840 --> 01:08:40,490
Pei Zhaoji: အိုး အိုး အိုး အိုး အိုး ။ ကြောင်တစ်ကောင်… ဖင်ပေါက်လေး… ဖင်ပေါက်ကြီး!!! ရမ်က မင်းရဲ့သခင်ရဲ့ ပါးနပ်တဲ့ ဖင်မာမာနဲ့

562
01:08:40,670 --> 01:08:46,560
Huan Chong : Shiniang ၊ ငါ့ရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ Shiniang ၊ ဒီဖြူဖွေးတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီး ၊ ဟူး ဟူး ~ ငါ ဘယ်တော့မှ မကစားနိုင်လောက်ဘူး ~

563
01:08:47,160 --> 01:08:57,800
Pei Zhaoji: တပည့်ဆိုး… mm mm… mm mm… မြန်မြန်… နည်းနည်းမြန်တယ်… အိုး အို…

564
01:08:57,800 --> 01:09:04,340
Huan Chong : ~ပြောပါ ငါ့ရဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းသလား၊ မင်းရဲ့ သရဲတစ္ဆေ ခင်ပွန်းက မင်းကို နမ်းတာထက် ပိုကောင်းသလား။

565
01:09:04,620 --> 01:09:15,260
Pei Zhaoji: ဟုတ်တယ်… သူ့ထက်ကောင်းတယ်… ပိုကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်… ပိုအဆင်ပြေတယ်… အိုး… အရမ်းကြီး… ဘယ်လိုကြီးလဲ

566
01:09:18,350 --> 01:09:25,700
Huan Chong : အရမ်းကောင်းတာပဲ တပည့်၊
အဖိုးတန် Shiniang လို့ ပြောနေသမျှ တပည့်က မင်းကို အရာအားလုံး ပေးလိမ့်မယ်။

567
01:09:28,360 --> 01:09:34,980
Huan Chong: မင်းကို ဒီမျိုးစေ့နဲ့ အမျိုးအနွယ် အိတ်တစ်ခုလုံး လက်ဆောင်ပေးမယ်။

568
01:09:42,170 --> 01:09:51,380
Pei Zhaoji : အင်း...ပြောမယ်...ပြောမယ်... မိုက်တယ်... ချစ်တပည့် Huan Chong ရဲ့ အရိုက်ခံရတာ...

569
01:09:55,630 --> 01:10:02,250
Huan Chong: ပိုမြန်တယ်။ လာတော့မယ် Shiniang မြန်မြန်ပြော!!

570
01:10:04,850 --> 01:10:26,000
Pei Zhaoji: ငါ… Pei… Pei Zhaoji…
ချစ်သောတပည့် Huan Chong ၏ကြက်ကြီးဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည် ။ အိုး၊ လာ၊ လာ

571
01:10:26,000 --> 01:10:36,180
Huan Chong: ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

572
01:10:43,380 --> 01:10:50,820
Huan Chong : Shiniang... မင်းရဲ့တပည့်ကို ကတိပေးထားတယ်...

573
01:10:50,820 --> 01:11:01,000
Huan Chong: တပည့်က သေချာပေါက် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြုစုပျိုးထောင်ရလိမ့်မယ်၊
Shiniang သည် တပည့်ဖြစ်သူအား အရူးလုပ်ရန်အတွက် သူ့နန်းတော်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖွင့်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေပါသည်။

574
01:11:07,250 --> 01:11:13,520
သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ လွတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်။

575
01:11:13,520 --> 01:11:19,730
စာရွက်လေးတစ်ရွက်လို ပေါ့ပါးနေသလို ခံစားရတယ်၊ အဖေ့ရဲ့ အုတ်ဂူကို ကျွန်တော် လျှောက်သွားတယ်။

576
01:11:19,730 --> 01:11:23,830
မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ပါးရိုက်လိုက်တာ ဘယ်နှစ်ခါလောက် သတ်ပုတ် သတ်ပုတ်မှန်း မသိပါဘူး။

577
01:11:23,830 --> 01:11:30,990
မူးဝေပြီး နောက်ဆုံးတော့ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတဲ့အထိ မူးလဲပြီး မူးလဲသွားတယ်...